บทที่ 32 เหอฮวาที่รักมาอีกแล้ว
ในที่สุด ภายใต้ความต้องการอย่างรุนแรงของหลินซีทำให้หญิงสาวต้องมายังห้องโถง เธอค่อย ๆ นั่งยองลงด้านนอกประตู คนตัวใหญ่และคนตัวเล็กทั้งสองจึงเริ่มฟังอยู่ที่มุมกำแพง
“พี่เมิ่ง วันนี้ข้าเพียงแค่อยากดูว่าหลิงซีเป็นเช่นไรบ้าง” น้ำเสียงของหวังเหอฮวาดูอ่อนโยนนุ่มนวล ราวกับตอนที่หลี่เยว่หานอยู่ในยุคศตวรรษที่ 21 แล้วได้พบเพื่อนร่วมทีมในการเล่มเกมส์ ซึ่งมักจะบีบเสียงให้ดูเล็กน่าเอ็นดูเช่นนี้ ดูแตกต่างกับเมื่อวานในตอนที่นางกล่าวหาว่าเธอทำหลิงซีจมน้ำโดยสิ้นเชิง
“หลิงซีดีขึ้นแล้ว” เมิ่งฉีฮ่วนตอบอย่างเรียบง่าย
“คือว่า…” เหอฮวาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “ให้ข้าดูหลิงซีเสียหน่อยเถิด ข้าถึงจะแน่ใจได้ว่านางไม่เป็นอะไรแล้วจริง ๆ อย่างไรเสีย ข้าก็เคยดูแลพวกเขาสองพี่น้องมาหลายวัน เมื่อวานข้าเห็นว่าผู้หญิงคนนั้นในบ้านท่าน กดหัวหลิงซีลงไปในน้ำ ข้าก็เลยกังวล…”
“กังวล?” ไม่รู้ว่าเหตุใดเสียงของเมิ่งฉีฮ่วนจึงแฝงไปด้วยความเย็นชา “ถ้าหากเจ้าในตอนนั้นรู้สึกกังวลถึงความเป็นความตายของหลิงซีจริง ๆ ก็ควรจะเข้าไปหยุดเยว่หานไว้ทันที ไม่ใช่กลับวิ่งไปยังกลุ่มคนแล้วตะโกนร้องบอกเยว่หานทำให้หลิงซีจมน้ำ”
“ตอนที่เจ้าป่าวประกาศไปทั่ว ถ้าหากเยว่หานคิดจะทำอะไรหลิงซีจริง ๆ หลิงซีคงจะตายไปนานแล้ว”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หวังเหอฮวาจึงตกตะลึงขึ้นมา ครู่หนึ่งจึงคิดที่จะพูดแก้ตัวออกมา “ไม่ใช่เช่นนั้นพี่เมิ่ง ข้าเพี
