มีอะไรดีกัน! จึงทำให้ท่านหลงใหลหัวปักหัวปำได้เช่นนี้!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่เยว่หานก็พยักหน้าออกมาโดยไม่ทันรู้ตัว ใช่ เธอมีอะไรดีกัน เหตุใดเมิ่งฉีฮ่วนจึงต้องนำเธอผู้มีหนี้สินก้อนโตมาเป็นลูกไม้ในการป้องกันเช่นนี้!
“ข้ารู้สึกโมโหแล้ว!” จู่ ๆ หลิงซีก็พูดด้วยเสียงที่เบาบางออกมา
หลี่เยว่หานยังไม่ทันได้ตอบ ๆ เด็กหญิงตัวเล็กก็เดินเข้าไปในห้องโถงโดยไม่พูดไม่จาอันใดสักคำ หลี่เยว่หานอยากจะคว้าตัวนางไว้ แต่ก็สายไปเสียแล้ว
และในขณะนั้นเอง หลี่เยว่หานจึงเห็นหวังเหอฮวากำลังจะเปลื้องผ้าต่อหน้าเมิ่งฉีฮ่วน
“พี่เมิ่ง ท่านต้องการข้า ทั้งชีวิตของข้าอยากเป็นเพียงผู้หญิงของท่าน!”
“พรึบ…” เมิ่งฉีฮ่วนมีสีหน้าเรียบเฉย หลี่เยว่หานเกือบจะสำลักน้ำลายตัวเองออกมา
นี่เป็นยุคที่มีการใช้ชีวิตที่เรียบง่ายและเคร่งเรื่องอนุรักษ์นิยมมิใช่หรือ? เหตุใดสตรีนางนี้จึงคิดยอมเป็นอนุของผู้อื่นได้ง่ายดายเช่นนี้!
“พี่เหอฮวา! วันนี้ท่านทำเรื่องน่าอายเกินไปแล้ว!” เด็กหญิงตัวน้อยวิ่งไปยังด้านข้างหวังเหอฮวาทันที ออกแรงดึงแขนนาง “แม้แต่ข้ายังรู้ว่าเป็นผู้หญิงไม่ควรจะมาเปลื้องผ้าง่าย ๆ เช่นนี้ แล้วเหตุใดท่านจึงมาเปลื้องผ้าต่อหน้าอาเมิ่งเช่นนี้ หน้าไม่อายจริง ๆ!”
“ยังมีอีก!” ไม่รอให้หวังเหอฮวาที่มีสีหน้าสับสนได้ตอบกลับ เด็กหญิงตัวน้อยไปยืนอยู่ตรงหน้าเมิ่งฉีฮ่วนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ มือเล็ก ๆ ทั้งสองข้างเท้าสะเอวไว้พลางพูดขึ้น “พี่สา
