วหลี่ทำอาหารอร่อยกว่าเจ้า ไม่ว่าจะต่อหน้าหรือลับหลังอาเมิ่ง ก็พูดเป็นเพียงเสียงเดียว!”
“ที่สำคัญคือ พี่สาวหลี่งดงามกว่าท่านมากนัก!” เด็กหญิงตัวน้อยจึงออกแรงพูดประโยคสุดท้ายออกมา “นางยังสัญญากับข้าว่าจะทำถังหูลู่ให้ด้วย!”
หวังเหอฮวาไม่คิดว่าหลิงซีจะปรากฏตัวออกมา จึงรู้สึกตื่นตระหนกและลนลานจนพูดไม่ออก
เมิ่งฉีฮ่วนโน้มตัวลงไปอุ้งหลิงซีขึ้นมา พลางเอ่ยถาม “เหตุใดเจ้าจึงวิ่งมาเพียงลำพังเช่นนี้ พี่สาวหลี่ของเจ้าล่ะ?”
“ข้าได้ยินพี่เหอฮวากำลังพูดให้ร้ายพี่สาวหลี่ ข้าก็เลยเข้ามา!” หลิงซีพูดด้วยสีหน้าโกรธเคือง “ถ้าหากข้าไม่มา พี่เหอฮวาก็คงเปลื้องผ้าออกหมดแล้ว!”
เมื่อถูกเด็กน้อยพูดใส่เช่นนี้ หวังเหอฮวาก็หน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันที
“ข้าและพี่หลี่ฟังอยู่ด้านนอกนานแล้ว! ข้าทนฟังไม่ไหวแล้ว!” หลิงซีพูดพลางยกมือเล็ก ๆ ขึ้นมา เมิ่งฉีฮ่วนและหวังเหอฮวาจึงมองไปยังหลี่เยว่หานที่นั่งยอง ๆ โดยมีศีรษะโผล่ออกมาเพียงครึ่งเดียวพลางแอบฟังอย่างตั้งใจอยู่ด้านหลังประตู
เมื่อถูกจ้องมอง สมองของหลี่เยว่หานจึงว่างเปล่าขึ้นมาทันที
หวังเหอฮวารู้สึกตกใจเช่นกัน ทันใดนั้นนางจึงเริ่มร้องไห้ออกมา ราวกับเป็นฝ่ายถูกกระทำ
เมื่อเห็นเช่นนั้น หลี่เยว่หานจึงทำได้เพียงลุกขึ้นยืนอย่างยอมรับชะตากรรม ตั้งใจจะพูดอะไรบางอย่างเพื่อให้สถานการณ์ที่อึดอัดใจเช่นนี้คลี่คลายลง หลิงซีที่นั่งอยู่บนตักของเมิ่งฉีฮ่วนจึงเริ่มร้องไห้ออกมา “ฮือ พี่เหอฮวารั
