นที่ยิ้มด้วยรอยยิ้มที่สดใส แล้วรู้สึกโมโหขึ้นมาเล็กน้อย หญิงสาวผู้นี้นับว่าเกินไปแล้วจริง ๆ! หรือว่านางจะจำเรื่องที่เกิดขึ้นในคืนนั้นไม่ได้จริง ๆ!
เมื่อคิดเช่นนี้แล้ว เมิ่งฉีฮ่วนจึงไม่คิดจะพูดอะไรกับหลี่เยว่หานอีก ชายหนุ่มหมุนตัวและเดินออกไปจากสวนหลังบ้านนี้ทันที
“หลิงซี เจ้าไปนั่งบนเก้าอี้เถิด แดดแรงเกินไป อย่าออกมาตากแดดเลย” หลังจากเมิ่งฉีฮ่วนเดินออกไป หลี่เยว่หานจึงถือโอกาสพาเพื่อนตัวน้อยไปอีกด้านหนึ่งทันที
“พี่สาวหลี่ไม่กังวลว่าระหว่างอาเมิ่งกับพี่เหอฮวาจะมีอะไรแม้แต่น้อยเลยหรือ?” หลิงซีค่อย ๆ ปีนไปนั่งตัวตรงบนเก้าอี้นอนเอนของเมิ่งฉีฮ่วนอย่างว่าง่าย
“เหตุใดข้าต้องกังวลใจกัน?” หลี่เยว่หานที่กำลังยุ่งอยู่กับงานในมือ พลางหันมาเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม “เจ้าไม่ใช่หรือ ที่พูดอยู่ตลอดว่าโตแล้วจะแต่งงานกับอาเมิ่งของเจ้า เหตุใดจึงไม่กังวลว่าเขากับหวังเหอฮวาจะมีอะไรกัน?”
คิดไม่ถึงว่า เด็กหญิงตัวน้อยจะแสดงสีหน้าที่ดูถูกเหยียดหยามออกมา “ถึงแม้ว่าในหมู่บ้านไป๋อวิ๋นนี้ พี่เหอฮวาจะถือว่ามีรูปโฉมงดงาม แต่เมื่อเทียบกับท่านแล้ว ท่านยังดูเหมือนปีศาจจิ้งจอกมากกว่าเล็กน้อย ถ้าหากแม้แต่ท่านอาเมิ่งยังไม่สนใจ เขาก็คงยิ่งไม่มองพี่เหอฮวาแน่นอน!”
เมื่อได้ยินคำพูดนั้นของเด็กหญิง เท้าของหลี่เยว่หานจึงลื่นจนเกือบจะล้มลง
อะไรที่เรียกว่าเธอเหมือนปีศาจจิ้งจอกมากกว่าเล็กน้อยกัน? เด็กคนนี้…
หากพูดได้ก็พูดให้มากกว่านี้
