วสัญญาว่า ถ้าเมื่อไหร่หลิงซีกินขนมได้แล้ว พี่สาวจะพาเจ้าไปกินของที่อร่อยยิ่งกว่าขนมอีก ดีหรือไม่?”
“ของที่อร่อยกว่าขนมหรือ?” หลิงซีเบ้ปาก “ยังมีของอร่อยกว่าขนมอีกหรือ?”
“มีสิ!” หลี่เยว่หานย่อตัวลงนั่งพลางมองหลิงซี “รอให้ถึงเวลาที่หลิงซีกินขนมได้แล้ว พี่สาวจะทำถังหูลู่ให้หลิงซีกินดีหรือไม่”
เมื่อได้ยินคำว่าถังหูลู่ หลิงซีจึงมีสายตาลุกวาวขึ้นมา “จริงหรือ! พี่สาวหลี่ทำถังหูลู่เป็นหรือ?”
“จริงสิ”
“ดีเลย! เช่นนั้น ข้าไม่เกลียดท่านแล้ว!” หลิงซีพูดจบ ร่างเล็กก็กระโดดโลดเต้นไปทั่วสวน หลี่เยว่หานเห็นแล้วก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา
เมิ่งฉีฮ่วนเห็นหลี่เยว่หานยิ้มแล้ว จึงมองไปยังหลิงซีที่กระโดดโลดเต้นอยู่ในสวน เพราะความดีใจที่หลี่เยว่หานทำถังหูลู่เป็น เขาอดรู้สึกใจอ่อนไม่ได้ และกำลังคิดจะพูดอะไรบางอย่าง แต่แล้วก็ได้ยินเสียงบางอย่างดังมาจากด้านนอกสวน
“พี่เมิ่ง พี่เมิ่ง ท่านอยู่หรือไม่! พี่เมิ่ง ข้าคือเหอฮวา! ข้ามาดูว่าหลิงซีเป็นเช่นไรบ้าง พี่เมิ่ง ท่านอยู่หรือไม่?”
หลี่เยว่หานก็ได้ยินเสียงนี้เช่นกัน จึงอดมองไปยังเมิ่งฉีฮ่วนไม่ได้ “ไปเถิด เหอฮวาของเจ้ามาหาแล้ว”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เมิ่งฉีฮ่วนจึงวางกาน้ำชาใบเล็กลง พลันจ้องมองไปยังหลี่เยว่หาน “อิจฉาหรือ?”
“ข้า? อิจฉา?” หลี่เยว่หานหัวเราะออกมา “เจ้าพูดเรื่องตลกใดกัน แม้เจ้าจะมีสัมพันธ์กับหญิงทั้งโลก ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับข้า!”
“…” เมิ่งฉีฮ่วนมองหลี่เยว่หา
