บทที่ 30 ต่อสู้กัน
หลังจากได้ยินเช่นนี้ หลี่เยว่หานก็หันศีรษะมองไปที่เมิ่งฉีฮ่วนที่นั่งเงียบอยู่ข้าง ๆ แล้วยิ้มอย่างงุ่มง่ามปนเคอะเขิน ก่อนออกจากห้องไป
ทันทีที่หญิงสาวออกจากห้อง หลี่เยว่หานก็ชนเข้ากับมู่ชวน
“ท่านกลัวรึ?” เมื่อเห็นท่าทางเหมือนเห็นผีของหลี่เยว่หาน มู่ชวนก็หรี่ตาและถามด้วยรอยยิ้ม
“เจ้ารู้ได้อย่างไร?” หลี่เยว่หานถามด้วยเสียงต่ำ “ตอนนี้หลิงซีไม่ได้ดูเหมือนเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ เลย แต่ดูเหมือนผู้ใหญ่มาก!”
“ทุกครั้งที่นางรู้สึกไม่สบายใจนางจะกลายเป็นแบบนี้” มู่ชวนกล่าวพร้อมถอนหายใจ “ข้าตกใจเมื่อเห็นเป็นครั้งแรก ต่อมาข้าได้ยินจากอาเมิ่งว่าในเวลานี้หลิงซีดูเหมือนท่านแม่ของพวกเรามาก… กล่าวกันว่าท่านแม่ของเรามีความสง่างามและมีคุณธรรมที่หาได้ยาก”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลี่เยว่หานก็รู้สึกอึดอัดใจขึ้นมา “เจ้า… เป็นลูกของเมิ่งฉีฮ่วนจริงหรือ?”
“ย่อมไม่ใช่” มู่ชวนมองไปที่หลี่เยว่หานอย่างจริงจัง “ตอนที่เสด็จพ่อข้าจากไป อายุข้าตอนนั้นก็เท่ากับหลิงซีแล้ว ข้าจำได้ว่าเสด็จพ่อของข้ามอบพวกเราพี่น้องให้กับอาเมิ่ง และมอบหมายให้อาเมิ่ง เลี้ยงดูเราจนโตเป็นผู้ใหญ่”
“เสด็จพ่อ?” หลี่เยว่หานขมวดคิ้ว “เจ้าเรียกบิดาของเจ้าว่าเสร็จพ่อหรือ?”
“ถูกต้อง” มู่ชวนพยักหน้า “นั่นคือวิธีที่เราเรียกบิดาในบ้านเกิดของข้า แม้ว่าข้าจะมีความทรงจำเมื่อตอนที่ข้าอายุสามขวบ แต่ตอนนั้นข้ายังเด็กและจำอะไรไม่ได้มากนัก แต่ข้ารู
