ปรากฏตัวอีก ทันใดนั้น เขาก็นำเก้าอี้สำหรับเอนนอนมาพร้อมกาน้ำชาในมือ จากนั้นภายใต้สายตาที่จับจ้องของหลี่เยว่หาน เขาก็วางเก้าอี้สำหรับเอนนอนในที่ร่มและเอนกายลงพลางดื่มชาอย่างสบายใจ
หลี่เยว่หาน “???”
พี่ชายคนนี้เขาเอาจริงหรือ? เขาเคยถูกทุบตีหรือไม่?
เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ จู่ ๆ หลี่เยว่หานก็นึกสิ่งที่มู่ชวนพูดเมื่อคืนได้ ดูเหมือนศิลปะด้านการต่อสู้ของเมิ่งฉีฮ่วนจะทรงพลังมาก
สู้ไม่ได้ พูดก็ไม่ชนะ หลี่เยว่หานจะคลั่งแล้วจริง ๆ! หญิงสาวทำได้เพียงระบายความโกรธลงบนจอบ โดยการขุดดินอย่างดุร้าย
เมิ่งฉีฮ่วนที่อยู่ข้าง ๆ คิดว่ามันตลกดี และอดที่จะพูดไม่ได้ว่า “เจ้ากำลังขุดดินหรือเจ้ามีความแค้นกับพื้นดินกัน?”
“ไม่ใช่เรื่องของท่าน!” หลี่เยว่หานตอบห้วน ๆ “ท่านมาหาข้า เพื่อดื่มชาต่อหน้าข้าอย่างนั้นหรือ? ท่านมีความแค้นกับข้าใช่หรือไม่?”
“ไม่ ข้าตั้งใจมาที่นี่เพื่อให้เจ้าอิจฉา” เมิ่งฉีฮ่วนไม่ได้ปิดบังเลย และยอมรับอย่างเรียบง่าย
หลี่เยว่หานเดือด…
“ได้! ท่านชนะแล้ว!” หลังจากพูดจบ หลี่เยว่หานก็หันศีรษะไปขุดดินต่อ
เมื่อเห็นท่าทางโกรธของหญิงสาว เมิ่งฉีฮ่วนก็รู้สึกสนใจขึ้นมา “ขุดดินคนเดียวมันน่าเบื่อออก ข้าจะคุยกับเจ้าให้เอง!”
“ขอบใจ แต่ข้าไม่ต้องการเป็นอย่างยิ่ง!” หลี่เยว่หานอยากจะขว้างจอบใส่หัวของเมิ่งฉีฮ่วนนัก!
“ที่จริงเวลาที่ว่าข้าจะค่อนข้างเบื่อ ทำไมเจ้าไม่คุยกับข้าสักพักล่ะ?” เมิ่งฉีฮ่วนพูดอีกครั้ง
“ก็ได้!”
