่เยว่หานจะยินดีในใจ แต่ความมีเหตุผลก็หยุดเธอไว้ “ไม่จำเป็น ในเมื่อพรุ่งนี้ท่านวางแผนที่จะพักผ่อนแล้วก็พักผ่อนให้เต็มที่เถอะ การพลิกหน้าดินนี้ เดี๋ยวข้าจะทำเอง!”
“ก็ได้ ข้าไม่รบกวนเจ้าแล้ว” เมิ่งฉีฮ่วนไม่แม้แต่จะเกลี้ยกล่อม เขาพยักหน้าและลุกขึ้นจากไปทันที
เมื่อมองไปที่ด้านหลังของเมิ่งฉีฮ่วน หลี่เยว่หานก็อดไม่ได้ที่จะมึนงงเล็กน้อย
ดูเหมือนเธอจะเจอคนที่หลอกไม่ได้เข้าให้แล้ว?
มันเป็นพิษเกินไป! พวกเขาไม่ได้พูดหรือว่าความอ่อนน้อมถ่อมตนและความมีมารยาทเป็นคุณธรรมดั้งเดิมที่สืบทอดมานับพันปี? ทำไมเมิ่งฉีฮ่วนถึงจากไปเช่นนั้นกัน?
ยิ่งหลี่เยว่หานคิดถึงเรื่องนี้มากเท่าไหร่หญิงสาวก็ยิ่งรู้สึกหดหู่ใจมากขึ้นเรื่อย ๆ ตั้งแต่เธอรู้จักเมิ่งฉีฮ่วน เธอก็ต้องทนทุกข์ทรมานมาก
เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ หลี่เยว่หานก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา
ว่ากันว่าสิ่งหนึ่งข่มอีกสิ่งหนึ่ง สำหรับเธอแล้วก็คงเป็นเมิ่งฉีฮ่วนแล้ว!
เขาจะไม่ทำตามกิจวัตรสินะ ถ้างั้นพวกเราก็มาสู้กันตรง ๆ !
วันถัดมา
หลังจากทานอาหารเช้าแล้ว หลี่เยว่หานก็ส่งมอบงานล้างจานให้กับเมิ่งฉีฮ่วน จากนั้นก็ไปที่สวนหลังบ้านพร้อมกับแบกจอบไว้บนไหล่
เมื่อเมิ่งฉีฮ่วนมาที่สวนหลังบ้าน หลี่เยว่หานก็กำลังขุดดินอยู่
ครั้นเห็นเมิ่งฉีฮ่วนปรากฏตัว หลี่เยว่หานก็เหลือบมองเขา
โดยไม่คาดคิด เมิ่งฉีฮ่วนจะหมุนตัวจากไปเลย ทำให้หลี่เยว่หานต้องอับอาย
เมื่อหลี่เยว่หานคิดว่าเมิ่งฉีฮ่วนจะไม่
