หลังบ้านเป็นที่ดินผืนใหญ่ ปล่อยไว้แห้งแล้งเช่นนี้ช่างเสียเปล่าไปจริง ๆ ”
หลังจากได้ยินคำพูดของนาง มู่ชวนก็ดูเหมือนจะเข้าใจ แต่ถามว่า “ทำไมท่านถึงอยากปลูกพริกป่าเล่า?”
“ไม่เพียงแต่ข้าต้องการปลูกพริกป่า? ข้ายังต้องการปลูกสิ่งอื่น ๆ ด้วย” หลี่เยว่หานกล่าวพลางตบดินในมือ และพูดอย่างผ่อนคลาย “ท้ายที่สุด ข้าก็เป็นหนี้จำนวนมหาศาล ดังนั้นข้าต้องรีบหาวิธีหาเงินมาคืนอาเมิ่งของเจ้า”
“อันที่จริง อาเมิ่งไม่ต้องการ…” มู่ชวนต้องการบอกหลี่เยว่หานว่าเมิ่งฉีฮ่วนไม่ต้องการเงินของหลี่เยว่หานเลย ทั้งเขายังใช้ยาสลายกำลังกับหลี่เยว่หานด้วย
“เจ้ากำลังทำอะไร?” เมื่อเห็นว่าบรรยากาศเริ่มไม่ถูกต้อง เมิ่งฉีฮ่วนจึงรีบขัดจังหวะมู่ชวน
เมื่อเห็นเมิ่งฉีฮ่วนปรากฏตัว หลี่เยว่หานก็หดคอโดยไม่รู้ตัว “ไม่มีอะไร… ข้าจัดการกับต้นพริกป่าที่ข้าขุดขึ้นมาในวันนี้ และวางแผนที่จะปลูกลงในที่ดินผืนเล็ก ๆ ในสวนหลังบ้านในวันพรุ่งนี้”
ขณะที่พูดกัน เมิ่งฉีฮ่วนก็ได้เดินมาหาพวกนางแล้ว เขายื่นจานชามเปล่าในมือไปทางมู่ชวนตัวน้อยที่รับมันไปอย่างเชื่อฟังพลางลุกขึ้นไปล้างจาน
“การพลิกหน้าดินนี่ เจ้าน่าจะทำได้ไม่ดีนัก” เมิ่งฉีฮ่วนกล่าวพลางตรวจสอบกิ่งพริกป่าของหลี่เยว่หานอย่างระมัดระวัง และอดถอนหายใจไม่ได้ที่ผู้หญิงคนนี้พอจะมีฝีมืออยู่สองสามส่วน จากนั้นจึงพูดว่า “พรุ่งนี้ข้าจะพักผ่อนหนึ่งวัน แล้วจะพลิกหน้าดินให้เอง”
หลังจากได้ยินเช่นนี้ แม้ว่าหลี
