่เยว่หาน มู่ชวนก็แสร้งถอนหายใจและส่ายหัว “ผู้หญิงนี่ทำตัวยุ่งยากจริง ๆ อาเมิ่งโชคไม่ดีเลย”
หลังจากเข้าไปในลานด้านใน หลี่เยว่หานก็รู้สึกประหม่าอย่างอธิบายไม่ได้ หลังจากหายใจเข้าลึก ๆ หญิงสาวก็เดินไปที่ห้องของหลิงซี
หลี่เยว่หานยืนอยู่นอกประตูกำลังจะเคาะประตู แต่เธอกลับได้ยินเสียงดังขึ้นจากข้างใน
“อาเมิ่ง ท่านอย่าโทษพี่สาวหลี่ได้ไหม?” เสียงกระอักระอ่วนของหลิงซีดังขึ้น
“หืม?”
“วันนี้หลิงซีไม่เชื่อฟัง พี่สาวหลี่บอกไม่ให้ข้าขยี้ตา ข้าก็ยังทำ ดังนั้นมันเป็นความผิดของหลิงซี” หลิงซีพูดอย่างเสียใจ “และเมื่อพี่สาวหลี่กำลังพาข้ากลับ หลิงซีได้ยินว่าพี่สาวเหอฮวานำคนมาขวางทางกลับบ้านของพี่สาวหลี่ ตอนนั้นพี่สาวหลี่ก็เลยโกรธ!”
“นางโกรธหรือ?” เมิ่งฉีฮ่วนตอบเสียงทุ้ม “นางโกรธแล้วเกิดอะไรขึ้น?”
“ตอนนั้นข้าง่วงนอนมาก แต่ข้าได้ยินพี่สาวหลี่ด่าทุกคนที่พี่สาวเหอฮวาพามา พี่สาวเหอฮวาบอกว่าพี่สาวหลี่คิดจะทำให้ข้าจมน้ำตาย ส่วนพี่สาวหลี่บอกว่าพี่สาวเหอฮวาหมายตาร่างกายของท่าน!” หลิงซีพูดด้วยความขุ่นเคือง “ข้าเองก็คิดว่าพี่สาวเหอฮวาหมายตาร่างกายของท่านเช่นกัน!”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลี่เยว่หานที่ยืนอยู่นอกประตูก็เซไปเล็กน้อย ก่อนผลักประตูเปิดออกทันที
เมิ่งฉีฮ่วนมองไปยังหลี่เยว่หานที่เดินสะดุดที่ประตู รอยยิ้มปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา จากนั้นเขาก็แสร้งทำเป็นไม่สนใจ “เจ้ามาทำอะไรที่นี่?”
“ข้าเอาอาหารมาให้ท่าน” หลี่เยว
