่หานพูดโดยไม่สนใจว่าใบหน้าของตน จะยังคงร้อนผ่าวราวกับถูกไหม้ หญิงสาวรีบก้าวไปข้างหน้าเพื่อวางอาหารลงบนโต๊ะข้าง ๆ จากนั้นก็นั่งยอง ๆ ที่หน้าเตียงของหลิงซี ทำการสังเกตตาของนางอย่างระมัดระวัง ก่อนจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก “ข้าคิดว่าตาของหลิงซีไม่เป็นไรแล้ว”
“เพราะยาของข้าดี!” เสียงของเมิ่งฉีฮ่วนเย็นชา “มิฉะนั้นถึงเจ้าประคบเย็นหลิงซีต่อไป มันก็จะไร้ประโยชน์”
“ยาชนิดใดกันถึงทรงพลังมาก? ขอข้าดูหน่อย” หลี่เยว่หานมองไปที่เมิ่งฉีฮ่วน
เมิ่งฉีฮ่วนไม่สนใจนาง
“พี่สาวหลี่ ข้าทำให้ท่านกังวลแล้ว” หลิงซีนอนอยู่บนเตียงและจับนิ้วของหลี่เยว่หานอย่างเชื่อฟัง “ในอนาคตหลิงซีจะไม่ทำอย่างนั้นอีก”
หลังจากได้ยินสิ่งนี้ หลี่เยว่หานก็อดไม่ได้ที่จะงงงวยเล็กน้อย “เจ้าไม่เกลียดข้าแล้วหรือ?”
“ข้ายังเกลียดอยู่” หลิงซีตอบอย่างตรงไปตรงมา “แต่เพื่อเห็นแก่เรื่องพี่สาวเหอฮวาในวันนี้ ข้าจะเลิกเกลียดท่านแล้ว”
“…” หลี่เยว่หานหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้ “ไม่เป็นไร พวกท่านสองคนกินข้าวก่อน ข้าไม่รบกวนแล้ว”
“วันนี้พี่สาวหลี่ฉลาดมาก!” หลิงซีโอ้อวดในเวลาที่เหมาะสม
หลี่เยว่หานที่เดินออกไปเซเล็กน้อย ก่อนมองกลับไปที่หลิงซีอย่างสงสัย “เจ้าถูกอะไรกระตุ้นรึ?”
“ไม่ใช่!” หลิงซีกะพริบตาและมองไปที่หลี่เยว่หาน “อาเมิ่ง บอกว่าถ้าท่านไม่พาข้าไปล้างตาทันเวลา ข้าอาจตาบอดได้ ดังนั้นวันนี้ข้าไม่อยากเกลียดท่าน!”
