บทที่ 28 กระบอกเสียง
ในเวลานี้ หลิงซีตัวน้อยได้หลับไปบนไหล่ของหลี่เยว่หานเรียบร้อยแล้ว อีกทั้งหลี่เยว่หานก็ไม่รู้จักผู้หญิงคนนี้ ดังนั้นหญิงสาวจึงไม่พูดอะไรไปครู่หนึ่ง
“คนบ้านเมิ่ง เจ้าเพิ่งเข้าประตูมาก็คิดที่จะฆ่าเด็กแล้ว ความคิดนี้ชั่วร้ายเกินไปแล้ว!” ชายที่เดินนำมาถือไม้พลองในมือ ดูดุร้ายมาก
หลี่เยว่หานลูบหลังของหลิงซีอย่างอ่อนโยนและพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ใครบอกว่าข้าจะฆ่าหลิงซี?”
“ข้าเห็นด้วยตาของข้าเองว่าเจ้าผลักหัวของหลิงซีตัวน้อยลงไปในน้ำ!” ผู้หญิงที่พูดเมื่อกี้พูดอีกครั้ง “เป็นไปได้ไหมว่าเจ้ายังทำแบบนั้นเพื่อสอนหลิงซีตัวน้อยให้คุ้นเคยกับน้ำ!”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ แม้แต่หลี่เยว่หานเองก็หัวเราะ “พี่สาวคนนี้รู้วิธีล้อเล่นจริง ๆ …”
“เจ้าเรียกใครว่าพี่สาว! เจ้าช่างไร้ยางอาย!” ก่อนที่หลี่เยว่หานจะอธิบายพฤติกรรมของเธอเมื่อครู่นี้ ผู้หญิงคนนั้นก็กรีดร้องว่า “เจ้าอายุน้อยกว่าข้าแค่สองปี! เจ้ากล้าดียังไงมาเรียกข้าว่าพี่สาว! ฮืออออ… พี่เมิ่งถูกหญิงโง่ผู้นี้หลอกแล้วจริง ๆ ไม่งั้นเขาจะพาผู้หญิงใจร้ายอย่างเจ้ากลับบ้านมาทำไม!”
หลี่เยว่หานสำลักและคาดเดาเอาไว้ในใจ ก่อนจะเชิดคางขึ้นเล็กน้อยทันทีด้วยสีหน้าหยิ่งผยอง “ข้าคิดอยู่ว่าทำไมเจ้าถึงสร้างข่าวลือเกี่ยวกับข้า ที่แท้เจ้าก็หมายตาร่างกายสามีของข้านี่เอง!”
“เจ้า…อย่าพูดไร้สาระ!” ทันทีที่หลี่เยว่หานเปิดปาก ท่าทีของผู้หญิงที่มั่นใจเมื่อครู่นี้ก
