็อ่อนลงทันที
“ข้ากำลังพูดเรื่องไร้สาระ?” หลี่เยว่หานเอ่ยเย้ยหยันเสียงเย็น “หลิงซีตัวน้อยเจ็บตา ข้าจึงพานางไปล้างตาในลำธาร เมื่อออกจากปากเจ้ากลายเป็นข้าต้องการฆ่าหลิงซีตัวน้อยได้อย่างไร? นอกจากนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะหมายตาสามีของข้า เหตุใดเจ้าจึงกล่าวหาว่าข้าโหดร้ายอย่างไร้เหตุผล? เป็นไปได้ไหมว่าพฤติกรรมการสรุปความโดยไร้หลักฐานนี้ เป็นการกระทำปกติของหมู่บ้านไป๋อวิ๋น?”
เอาเลย! ทำให้ปัญหาใหญ่ขึ้นไปอีก แม้ว่าคนพวกนี้จะมาพร้อมกับท่าทีความชอบธรรมและเย่อหยิ่ง แต่ในสมัยโบราณที่เกียรติยศของส่วนรวมยังคงท่วมท้น ความได้เปรียบของความคิดเห็นสาธารณะ ย่อมจะเข้าข้างฝั่งเธออย่างเลี่ยงไม่ได้
ชายที่นำหน้ามาขมวดคิ้วราวกับว่าเขาต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ผู้หญิงคนนั้นก็น้ำตาไหลก่อน “ฮือ ๆๆ … ข้าแค่เป็นห่วงหลิงซีตัวน้อย ใช่อย่างที่เจ้าพูดที่ไหน! ยิ่งกว่านั้น ภูเขาแม่น้ำที่หมู่บ้านเฮยถู่ล้วนอันตราย ข้าก็แค่กังวลเกี่ยวกับเด็ก ไยเจ้ากลับบอกว่าข้าหมายตาพี่ใหญ่เมิ่งอยู่?”
“เจ้าไม่ได้หมายตาร่างกายสามีของข้า แต่เป็นหลิงซีตัวน้อยงั้นรึ?” หลี่เยว่หานพูดพร้อมกับกอดหลิงซีด้วยใบหน้าที่ประหลาดใจแล้วก้าวถอยหลัง “เจ้าที่เป็นสตรียังไม่ออกเรือน ไยจึงจะมีงานอดิเรกแปลก ๆ เช่นนั้นได้อย่างไร?”
“เจ้า…เจ้า…” สตรีนางนั้นไม่สามารถโต้หลี่เยว่หานกลับได้ นางชี้ไปที่หลี่เยว่หานด้วยตัวสั่นเทิ้ม และพูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ
ในทางตรงกันข้าม ช
