ายผู้เดินนำมาก้าวไปด้านข้างกั้นกลางระหว่างผู้หญิงคนนั้นกับหลี่เยว่หาน และพูดกับหลี่เยว่หานว่า “อย่าพูดเรื่องเหลวไหลที่นี่ ถ้าเจ้าบอกว่าหลิงซีน้อยเจ็บตา นางก็เจ็บตารึ? ข้าว่าหลิงซีน้อยมีสภาพผิดปกติมาสักพักแล้ว เจ้าต้องให้คำอธิบาย!”
หลี่เยว่หานยิ้ม “คำอธิบาย? เจ้ากำลังขวางทางกลับบ้านของข้าและต้องการให้ข้าอธิบาย ข้าอยากรู้ว่าเจ้าต้องการคำอธิบายแบบไหนกัน? ข้าบอกแล้วว่าหลิงซีตัวน้อยเจ็บตา ข้ากำลังรีบกลับบ้านไปหายาทาตาให้นาง หรือข้าต้องอธิบายให้พวกเจ้าฟังว่าไปหายามาจากไหนอีก?”
หลังจากได้ยินคำพูดของนาง ทุกคนก็มองหน้ากันด้วยความตกตะลึง
เรื่องเมิ่งฉีฮ่วนรู้วิธีทำยาไม่ได้เป็นความลับในหมู่บ้านไป๋อวิ๋น แต่หลี่เยว่หานไม่รู้ ครั้งนี้เป็นเพียงความผิดพลาดซึ่งมันทำให้ทุกคนที่นั่นพูดไม่ออก
เมื่อเห็นว่าพวกเขาเงียบไป หลี่เยว่หานก็กอดหลิงซีตัวน้อยที่หลับไปแล้ว แล้วเหน็บตะกร้าไว้อีกด้านหนึ่งก่อนเดินตรงไปที่บ้านเมิ่ง
หลังจากพาหลิงซีตัวน้อยกลับบ้าน หลี่เยว่หานก็ผสมน้ำเกลือเล็กน้อยหนึ่งชาม อุ้มหลิงซีตัวน้อยที่กำลังหลับใหลไว้ในอ้อมแขน แล้วค่อย ๆ เช็ดดวงตาของนาง
เปลือกตายังแดง ๆ บวม ๆ พอเปิดเปลือกตาดูข้างในลูกตายังแดงก่ำอยู่
หลี่เยว่หานถอนหายใจ หยิบผ้าคลุมที่สะอาดออกมา แช่ในน้ำเกลือแล้วนำไปใช้กับดวงตาของหลิงซี จากนั้นก็อุ้มนางไว้และเริ่มทำอาหาร
การดูแลเด็กเป็นเรื่องที่เหนื่อยมาก และเป็นเรื่องยากสำหรับเด็กผู้
