ันรสเผ็ดได้ดีที่สุด แต่ในยุคนี้เกลือหายากเกินไป แม้ว่าเมิ่งฉีฮ่วนจะร่ำรวย แต่เกลือทั้งหมดในบ้านก็เป็นเกลือหยาบ การล้างตาด้วยสายน้ำไหลจะเร็วกว่าการรอน้ำเกลือจากเกลือหยาบ
ท้ายที่สุดแล้ว เด็ก ๆ นั้นบอบบางและอ่อนแอ จึงรอนานขนาดนั้นไม่ได้! ทั้งบริเวณที่หลิงซีถูกพริกนั้นยังเป็นดวงตา ถ้าจอประสาทตาเป็นรูโดยไม่ตั้งใจ มันจะจบสิ้นแน่นอน!
ดังนั้น หลี่เยว่หานจึงไม่คิดอะไรมากนัก นับประสาอะไรกับการกระทำของเธอในตอนนี้ที่ดูเหมือนกำลังจะฆ่าคน…
หลังจากเร่งรีบอยู่พักหนึ่ง หลี่เยว่หานก็อุ้มหลิงซีขึ้นมาวางไว้บนตักเพื่อเปลี่ยนน้ำ สองสามรอบ เมื่อหลิงซีรู้สึกว่าตาไม่เจ็บและปากของนางก็ไม่ร้อนแล้ว แขนกับขาของหลี่เยว่หานก็แทบจะหัก
“ยังเจ็บตาอยู่หรือไม่” หลี่เยว่หานลุกขึ้นจากลำธารพลางหอบหนัก เธอวางหลิงซีไว้บนโขดหินข้างตัว ฉีกเสื้อคลุมออกหนึ่งชิ้น แล้วพับเป็นสองทบ ชุบน้ำก่อนพันไว้รอบตาเด็กหญิงตัวน้อย
หลิงซีส่ายหัว “ยังแสบอยู่”
“งั้นกลับบ้านก่อน แล้วค่อยประคบด้วยน้ำเกลือสักพัก” หลี่เยว่หานพูดเบา ๆ
หลิงซีพยักหน้าอย่างเชื่อฟัง จากนั้นหลี่เยว่หานก็อุ้มเด็กหญิงตัวน้อยขึ้น และเดินกลับไปที่บ้านอย่างเหนื่อยล้า
เดินไปได้ครึ่งทาง หลี่เยว่หานก็ถูกหยุดโดยคนกลุ่มหนึ่ง
“ดูสิ! ข้าเพิ่งเห็นผู้หญิงสารเลวคนนี้พยายามจะกดน้ำเสี่ยวหลิงซีตาย แต่ข้าไม่คิดว่านางจะทำให้เสี่ยวหลิงซีตาบอด!” ผู้หญิงคนหนึ่งตะโกนเสียงแหลมบาดหู
เมื่อได้ยินเช
