บทที่ 26 เขาทำให้นางโกรธเสียแล้ว
หลี่เยว่หานไม่ได้สนใจการแสดงออกของเมิ่งฉีฮ่วน หญิงสาวรินชาให้หลิงซีที่หยุดกินข้าวไข่คนไม่ได้ พลางตบหลังนางเบา ๆ “กินช้า ๆ ข้าวกับไข่คนล้วนเป็นของเจ้าทั้งหมด พี่ชายของเจ้าจะไม่แย่งมันไปจากเจ้าหรอก”
“อื้ม!” หลิงซีจิบน้ำพยักหน้าอย่างเร่งรีบ แล้วรุดหน้ากินต่อไป
เมื่อเห็นเช่นนี้ เมิ่งฉีฮ่วนก็หยิบชามข้าวขึ้นแล้วถามว่า “เจ้ากับหลิงซีเข้ากันได้ดีขนาดนี้ในหนึ่งวันได้อย่างไร?”
“มันจะยากอันใด” หลี่เยว่หานกัดตะเกียบของเธออย่างมีชัย “ในการจัดการกับเด็กแสบเช่นนาง ท่านต้องร้ายให้มากกว่าเด็กแสบ พอเด็กแสบเห็นว่าข้าแสบกว่า นางย่อมทำตัวดี ๆ ไปเอง”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ เมิ่งฉีฮ่วนก็หัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก
เด็กแสบอย่างนั้นหรือ?
เมื่อมองไปที่หลิงซีที่กำลังจดจ่ออยู่กับการกิน เมิ่งฉีฮ่วนก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่าชื่อนี้เหมาะสมกับเด็กสาวตัวน้อยผู้นี้ยิ่ง!
หลังมื้ออาหาร หลิงซีนั่งอิงเก้าอี้พลางยื่นมือเล็ก ๆ ของนางออกมาแล้วลูบท้องอย่างพึงพอใจ “ข้าอิ่มแล้ว…”
“พรุ่งนี้อย่ากินเช่นนี้อีก มันจะทำให้ท้องของเจ้าไม่ดี” หลี่เยว่หานแตะหัวของหลิงซี และเริ่มเก็บจานบนโต๊ะไปล้าง
“อืม…” แม้ว่าหลิงซีย่นจมูก แต่นางก็ไม่ได้ปฏิเสธคำพูดของหลี่เยว่หาน เพราะพี่ชายของนางเองก็บอกอีกว่า ถ้ากินเยอะจนอิ่มท้อง ม้ามและกระเพาะจะเสียหายได้ง่าย
เด็ก ๆ มักจะง่วงนอนเมื่อกินอิ่ม ดังนั้นหลิงซีจึงเหยียดแขนของนางไ
