ปที่เมิ่งฉีฮ่วนอย่างออดอ้อน “อาเมิ่งอุ้มข้า!”
เดิมทีเมิ่งฉีฮ่วนวางแผนที่จะช่วยหลี่เยว่หานทำความสะอาดครัว แต่หลังจากได้ยินสิ่งที่เด็กหญิงตัวน้อยพูด ทั้งยังเห็นว่านางง่วงอย่างยิ่ง เขาจึงวางชามเปล่าในมือลง และโอบกอดหลิงซีกับมู่ชวนซ้ายขวา “เจ้าง่วงนอนไหม?”
“อืม…” แม้ว่ามู่ชวนจะแก่กว่าหลิงซีสองปี แต่เด็กชายก็ผอมมาก เด็กชายง่วงนอนในระหว่างวันอยู่หลายครั้ง และง่วงมากขึ้นกว่าเดิมเมื่อกลับถึงบ้าน จนเกือบจะหลับไปตอนทานอาหาร
เมื่อเห็นว่าพี่น้องทั้งสองง่วงนอน เมิ่งฉีฮ่วนจึงหันไปหาหลี่เยว่หานและพูดว่า “พวกเขาทั้งคู่ง่วงนอน ข้าจะส่งพวกเขาเข้านอนก่อน แล้วข้าจะมาช่วยทำความสะอาดภายหลัง”
เมื่อพูดจบ เมิ่งฉีฮ่วนก็กำลังจะจากไป
ทางหลี่เยว่หานได้ยินเช่นนี้ก็หยุดเขาไว้ทันที “รอก่อน พวกเขาเพิ่งกินอาหารกันไป ในปากของพวกเขาก็เต็มไปด้วยเศษอาหาร ถ้าพวกเขาไปนอนแบบนี้ หลังจากเวลาผ่านไปฟันของพวกเขาจะฟันผุ! ให้เด็ก ๆ บ้วนปากก่อนจะส่งพวกเขาไปนอน!”
หลังจากพูดจบ หลี่เยว่หานก็นำน้ำอุ่นมาสองถ้วย ก่อนจะให้มู่ชวนหลับตาและบ้วนปากอย่างเชื่อฟัง แต่หลิงซีกลับหลับไปแล้ว
ครั้นเห็นเช่นนี้ หลี่เยว่หานก็บีบจมูกเล็ก ๆ ของหลิงซี หลังจากหายใจไม่กี่ครั้ง หลิงซีก็ลืมตาขึ้นและอ้าปากออกอย่างไม่ตั้งใจ
ก่อนที่หลิงซีจะทันได้ตอบสนอง หลี่เยว่หานก็เทน้ำใสในมือใส่ปากของเด็กหญิงตัวน้อย “หลิงซีเด็กดี บ้วนปากก่อนนอน แล้วพรุ่งนี้พี่สาวจะทำอาหารอร่
