อย ๆ ให้เจ้า”
หลังจากฟังคำพูดของหลี่เยว่หาน หลิงซีที่กำลังจะร้องไห้ก็ทำตามมู่ชวนอย่างเชื่อฟัง ล้างปากด้วยเสียง “กล่อก ๆ” จากนั้นก็บ้วนน้ำลงในถ้วยที่หลี่เยว่หานถืออยู่ ก่อนจะหลับไปอีกครั้ง
“เอาล่ะ ท่านสามารถส่งพวกเขาเข้านอนได้แล้ว ท่านอุ้มพวกเขาไหวไหม?” หลังจากบ้วนปากเสร็จ หลี่เยว่หานก็นำผ้าเช็ดหน้าที่สะอาดมาบิดน้ำแล้วเช็ดหน้าเช็ดตาของเด็กทั้งสอง ก่อนจะมองไปที่เมิ่งฉีฮ่วน
เมิ่งฉีฮ่วนซึ่งเฝ้าดูการเคลื่อนไหวของหลี่เยว่หานอย่างอดทน พยักหน้ารับและเดินออกจากครัวไปพร้อมกับเด็ก ๆ ในอ้อมแขน
เมื่อมองไปที่แผ่นหลังสูงของเขาที่อุ้มเด็กทั้งสองไว้แน่น หลี่เยว่หานก็อดไม่ได้ที่จะคิดถึงฉากที่เธอเห็นก่อนหน้านี้ ต้องบอกว่า…รูปร่างของเมิ่งฉีฮ่วนนั้นดีกว่าคนที่เรียกตัวเองว่า “หมาป่าน้อย” และชายหนุ่มที่แสดงกล้ามหน้าท้องของพวกเขาตลอดเวลาในศตวรรษที่ 21 มาก…
นึกถึงตรงนี้ หลี่เยว่หานก็รีบดึงสติกลับมา ตบหน้าตัวเองและพึมพำว่า “หยุดเลยหยุด ชายคนนี้เจ้าเล่ห์เพทุบาย เราต้องไม่ไปถูกร่างกายของเขาทำให้สับสน!”
หลังจากพูดจบ หลี่เยว่หานก็เริ่มจัดการห้องครัว
ครั้นอุ้มเด็ก ๆ เข้าไปในลานด้านใน เขาก็ส่งมู่ชวนกลับไปที่ห้องก่อน จากนั้นส่งหลิงซีกลับห้อง แต่เด็กหญิงตัวเล็กกลับจับแขนเสื้อของเขาไว้ไม่ยอมปล่อย
เมื่อมองลงไป เห็นได้ชัดว่าหลิงซีหลับอยู่ แต่มือเล็ก ๆ ของนางยังคงจับแขนเสื้อของเมิ่งฉีฮ่วนไว้แน่น
“หลิงซีเด็กดี เจ้าปล่อย
