้างหนึ่งกวักน้ำใส่หน้าของเมิ่งฉีฮ่วน “อาเมิ่ง อาเมิ่ง ข้าอยากอาบน้ำกับท่าน!”
เมิ่งฉีฮ่วนใช้แขนเสื้อปาดน้ำบนใบหน้าด้วยความจำใจ ก่อนจะว่างร่างของมู่ชวนลงช้า ๆ แล้วกล่าวว่า “เอาล่ะ ให้อาเมิ่งล้างตัวเสียก่อน ส่วนเจ้าก็ไปเรียก…อาหญิงของเจ้าให้นำถังน้ำมาอีกสองถัง”
“อาเมิ่งน่าขายหน้า” มู่ชวนหัวเราะออกมา “ท่านยังไม่ได้คำนับฟ้าดินกับพี่สาวหลี่ ดังนั้นข้ากับหลิงซีจึงไม่เรียกนางว่าอาหญิง พวกเราเรียกนางว่าพี่สาว!”
“ผู้ใดให้พวกเจ้าเรียกพี่สาว!” เมิ่งฉีฮ่วนอดคิดถึงค่ำคืนนั้นภายใต้แสงจันทร์ขึ้นมาไม่ได้ ความรู้สึกเริ่มผุดขึ้นมาในใจทันที “นางเป็นอาหญิงของพวกเจ้า!”
“แบร่…” มู่ชวนทำหน้าทะเล้นใส่เมิ่งฉีฮ่วน ก่อนจะหันหลังวิ่งจากไป
หลังจากมองตามแผ่นหลังเด็กชายจนหายลับ เมิ่งฉีฮ่วนก็ถอดเสื้อผ้าของตนเองออก จากนั้นก็ตักน้ำออกจากถังไม้มาเทราดบนตัว
บนร่างกายของเขามีกลิ่นสาบสัตว์อยู่ไม่น้อย จำเป็นต้องล้างออกก่อนจึงจะสามารถอาบน้ำกับมู่ชวนได้
ในตอนนั้นเอง หลี่เยว่หานก็เกิดถือถังน้ำร้อนขนาดใหญ่เข้าไปในลาน ทว่าทันทีที่เงยหน้าขึ้นก็เห็นร่างกายท่อนบนของเมิ่งฉีฮ่วน
เวลานี้ฟ้ายังไม่มืดสนิท หลี่เยว่หานสามารถเห็นกล้ามหน้าท้องแปดลูกและกล้ามแข็ง ๆ ที่ดูแข็งแรงอย่างชัดเจน
บนร่างของเขาเต็มไปด้วยหยดน้ำ กล้ามเนื้อทุกส่วนเต็มไปด้วยพลัง หัวใจของหลี่เยว่หานเต้นระส่ำระสายไม่เป็นจังหวะเมื่อได้เห็นเข้า ถังไม้ในมือจึงแกว่งชนเข้ากับป
