ระตู
เมื่อได้ยินเสียง เมิ่งฉีฮ่วนก็เงยหน้าขึ้นมา เผอิญเห็นฉากที่หลี่เยว่หานกลืนน้ำลายตัวเองลงคอพอดี…
แม้ว่าเขาอยากจะไปซ่อนตัวอยู่หลังถังน้ำเหมือนกับดรุณีผู้หนึ่ง แต่เขาก็ยังรั้งตนเองเอาไว้ ก่อนกวักมือให้หลี่เยว่หาน “นำน้ำมาตรงนี้”
เมื่อได้ยินอีกฝ่ายพูด หลี่เยว่หานก็กลับมารู้สึกตัวอีกครั้ง วางถังไว้ในมือลงทันทีแล้ววิ่งหนีออกไป “ข้ายกไม่ไหว ท่านมาถือเอาไปเอง!”
ก่อนที่จะทันสิ้นเสียงดี ร่างของหลี่เยว่หานก็หายไปแล้ว
เห็นเช่นนี้แล้ว เมิ่งฉีฮ่วนก็อดรู้สึกอับจนหนทางขึ้นมาเล็กน้อยไม่ได้ สาวน้อยผู้นี้ไม่เห็นมีความคิดริเริ่มด้วยตนเองเหมือนคืนนั้นเลย มันทำให้เขาค่อนข้างคาดไม่ถึงอยู่บ้าง
หลังจากชำระล้างกลิ่นคาวเลือดบนตัวเขาแล้ว เมิ่งฉีฮ่วนและมู่ชวนก็อาบน้ำด้วยกัน จากนั้นก็สวมใส่เสื้อผ้าใหม่ที่สะอาดสะอ้าน เมื่อมาถึงห้องครัวก็พอดีกับเวลาที่หลี่เยว่หานวางอาหารจานสุดท้ายลงบนโต๊ะ
เมื่อได้กลิ่นหอมลอยอบอวล ท้องก็พลันส่งเสียงร้องออกมาทันที เมิ่งฉีฮ่วนเร่งฝีเท้าอย่างไม่ทันรู้ตัว พามู่ชวนมานั่งลงบนโต๊ะอาหาร
“หอมมาก!” มู่ชวนกำตะเกียบในมือ มองไปยังอาหารบนโต๊ะพร้อมน้ำลายที่ใกล้ไหลลงมาจากมุมปาก “พี่สาวหลี่ นี่มันเนื้ออะไรหรือ!”
“ข้าเองก็ไม่แน่ใจ” หลี่เยว่หานตอบกลับ “ข้าเห็นเนื้อแล่ถูกแขวนเอาไว้ เลยหยิบมาทำเป็นเนื้อผัดซอสแดง…น่าเสียดายที่วัตถุดิบมีอยู่อย่างจำกัด ดังนั้นจึงไม่มีสีมากนัก”
แม้ไม่เข้าใจว่าหลี่เยว
