กระทั่งพรวนดินที่หลังลานเสียด้วยซ้ำ”
“ไม่น่าแปลกใจเลย!” หลี่เยว่หานยิ้มออกมา “ก่อนหน้านี้ข้าบอกว่าขิงฝานหลังลานบ้านใกล้จะล้นแล้ว เหตุใดจึงไม่เก็บบ้าง ถามหลิงซีไปนางก็ตอบไม่ได้ ที่แท้ท่านก็ไม่แม้แต่จะรู้จักมัน!”
ไม่รู้เป็นเพราะแสงจากตะเกียงน้ำมันในห้องครัวหรือไม่ เมิ่งฉีฮ่วนจึงรู้สึกว่ารอยยิ้มของหลี่เยว่หานในตอนนี้ช่างเจิดจ้าเป็นอย่างมากจนทำให้เขานิ่งค้างไปชั่วขณะ
