บทที่ 24 มิอาจต้านทานไว้
หลังจากได้ยินเช่นนี้ จงเจิ้งหลิงซีก็บื้อใบ้ไปทันที
จงเจิ้งมู่ชวนเองก็ตกตะลึงจนพูดไม่ออก
สิ่งที่หลี่เยว่หานกล่าวออกมามีเหตุผล! หลิงซีพูดไว้เมื่อเช้าว่าจะไม่กินอาหารที่หลี่เยว่หานทำขึ้นมา ดังนั้นหลี่เยว่หานจะเก็บอาหารทั้งหมดไปก็ไม่ใช่เรื่องแปลก
ไม่อาจนับได้ว่าเป็นการกลั่นแกล้ง…
เมื่อคิดเช่นนี้แล้ว จงเจิ้งมู่ชวนก็อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายลงไป “นั่น…ข้า…”
“พี่ชาย!” หลิงซีคว้าตัวจงเจิ้งมู่เฉินที่กำลังจะไปกินข้าวเอาไว้ ใบหน้าน้อย ๆ ของนางเต็มไปด้วยความดื้อรั้น หากหลี่เยว่หานไม่ร้องขอตนเอง นางก็จะไม่ยอมกินข้าวที่หลี่เยว่หานทำ! พี่ชายเองก็ไม่ควรกินเช่นกัน!
มู่ชวนที่ถูกดึงเอาไว้อดรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออกขึ้นมาไม่ได้ อาหารที่หลี่เยว่หานทำขึ้นมาอร่อยมากจริง ๆ อีกทั้งเขาในตอนนี้หิวเป็นอย่างมาก ทว่าอีกทางหนึ่งเขาไม่สามารถทำร้ายจิตใจของหลิงซีได้
สำหรับมู่ชวนที่มีอายุเพียงห้าขวบปี นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขารู้สึกว่าสตรีเป็นสิ่งยุ่งยากอย่างมาก เหตุใดพวกนางจึงทำให้เขารู้สึกยากลำบากได้ถึงเพียงนี้…
เมื่อเห็นสองพี่น้องต่างฝ่ายต่างไม่ยอมอ่อนข้อแก่กันต่อหน้าตน หลี่เยว่หานก็ไม่รีบร้อน มองทั้งสองคนอย่างเงียบ ๆ
ของเพียงแค่มู่ชวนไม่สามารถยับยั้งความหิวของตนเองได้ หลิงซีเองก็สามารถใช้จังหวะนั้นเข้ามากินข้าวได้
ดูแล้วอารมณ์ของหลิงซีในตอนนี้คงจะมีทั้งความขัดแย้งและความตึงเครียดในตัวเ
