อง
นางหิวมาตลอดทั้งเช้า อีกทั้งอาหารบนโต๊ะก็ยังดูน่าทานเป็นอย่างมาก ทว่านางก็มีทิฐิของตัวเอง! ดังนั้นนางจึงวางแผนขึ้นมาในใจ ตราบใดที่พี่ชายของนางต้องการจะกินข้าว นางก็แค่แสร้งทำเป็นจำใจถูกพี่ชายลากเข้าไปทานข้าวด้วย!
แต่ผิดคาดที่มู่ชวนเกรงว่าหลิงซีจะเสียใจแล้วร้องไห้ออกมาอีก เขาจึงกัดฟันแล้วกระทืบเท้า ก่อนจะมองไปที่หลี่เยว่หานแล้วพูดขึ้น “พวกเราจะไม่กิน!”
หลิงซี “???”
เขายังเป็นพี่ชายของนางอยู่หรือไม่! เหตุใดจึงไม่อาจเข้าใจความต้องการของนางได้!
ก่อนที่หลิงซีจะทันได้ตอบสนองอะไร มู่ชวนก็ลากหลิงซีเดินออกไป
หลี่เยว่หานมองไปที่แผ่นหลังของสองพี่น้อง เธอหัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้ ต้องกล่าวว่าสองพี่น้องน่าสนใจดีจริง ๆ แม้ว่าจงเจิ้งหลิงซีจะยังไม่ชอบเธอ แต่ก็ยังคงทำตัวเองจนอดอาหารมาถึงตอนนี้
หากเป็นเด็กจากครอบครัวยากจนข้นแค้น ทนหิวสักมื้อนับว่าเป็นเรื่องคุ้นชิน แต่เมิ่งฉีฮ่วนประคบประหงมเด็กทั้งสองคนอย่างมาก เห็นได้ชัดตั้งแต่วัสดุที่นำมาทำเสื้อผ้าให้ทั้งสองคนสวมใส่
เด็กที่ถูกประคบประหงมมาไม่มีทางทนความหิวได้
คิดเช่นนี้แล้ว หลี่เยว่หานก็ไม่ได้ทำอะไรเลยเถิดเกินไปนัก หลังจากตนเองกินข้าวเสร็จ หญิงสาวก็ทิ้งอาหารเอาไว้บนโต๊ะก่อนจะเดินกลับห้อง
หลังจากที่หลี่เยว่หานกลับไปที่ห้องแล้ว สองพี่น้องก็แอบออกมาจากห้องตนเอง
มู่ชวนมองประตูห้องของหลี่เยว่หานอย่างระมัดระวัง หลังจากแน่ใจว่าด้านในไม่มีเสียงอะไรดังออ
