นวณเวลาดูแล้ว ถึงยามที่คาดว่าพวกเขาน่าจะกินข้าวกันจนเกือบหมดจึงออกจากห้องมา
เดิมทีเธอต้องการใช้ประโยชน์จากสถานการณ์ตอนนี้ ทำให้หลิงซีรู้สึกอับอายและยอมรับความผิด ทว่าหญิงสาวไม่คิดว่าจะได้ยินสองพี่น้องคุยกันเรื่องจะทำตัวให้ดีขึ้นกับเธอ
ดูเหมือนว่าการใช้อาหารอร่อยมาพิชิตแม่นางน้อยผู้นี้จะได้ผลเป็นอย่างมาก!
เมื่อคิดเช่นนี้แล้ว หลี่เยว่หานก็ไม่คิดจะรบกวนอะไรสองพี่น้องอีก แล้วย่องกลับไปที่ห้องของตนเองทันที
ร่างกายของเธอยังไม่ฟื้นตัวเต็มที่ ดังนั้นหลี่เยว่หานจึงล้าจนผล็อยหลับไปบนเตียงทันทีที่กลับถึงห้อง
ยามอาทิตย์อัสดง มู่ชวนก็กลับมาจากการร่ำเรียน หลี่เยว่หานกำลังทำอาหารอยู่ในครัว แม้หลิงซีจะมีใบหน้าบึ้งตึง แต่ก็ยังช่วยจุดไฟอย่างจริงจัง
“กลับมาแล้ว” หลี่เยว่หานเห็นมู่ชวนที่วิ่งเข้ามาในครัวโดยไม่ได้วางกระเป๋าหนังสือ ก็รู้ได้ทันทีว่าเขากำลังหิว หญิงสาวจึงหยิบมันเทศลูกเล็กยื่นให้ “กินมันเทศรองท้องก่อน แล้วไปวางกระเป๋าหนังสือให้ดี ๆ อีกไม่นานอาหารก็จะเสร็จแล้ว”
มู่ชวนรับมันเทศมาด้วยความงุนงง ก่อนจะหันหลังกลับเตรียมไปเก็บกระเป๋าหนังสือ ทว่ากลับชนเข้ากับร่างของเมิ่งฉีฮ่วน
“เกิดอะไรขึ้น” เมิ่งฉีฮ่วนขมวดคิ้ว แม้ว่ามู่ชวนจะยังเด็ก แต่เขาก็สุขุมเป็นอย่างยิ่ง เกิดเรื่องอะไรขึ้นจึงทำให้เขาไม่มองทาง “พวกนางทั้งสองคนทะเลาะกันหรือ?”
มู่ชวนเงยหน้าขึ้นมองเมิ่งฉีฮ่วน จากนั้นก็กล่าวออกมาอย่างแช่มช้า “ไม่…พ
