บทที่ 23 ข้าไม่ต้องการกินอาหารของเจ้า!
เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลี่เยว่หานก็พูดไม่ออกบอกไม่ถูกขึ้นมาเล็กน้อย “ที่เจ้าไม่สามารถทำได้ก็เพราะเจ้ายังเด็กนัก ข้าจะสอนเจ้าเมื่อโตขึ้น นี่ไม่ใช่เรื่องยากแต่อย่างใด”
“ท่านพูดจาล้อเล่นแล้ว!” จงเจิ้งมู่ชวนท้าวเอวตนเอง “ข้าเคยไปตลาดกับอาเมิ่งมาก่อน สิ่งที่ท่านทำขึ้นมาเมื่อครู่อาจสามารถขายได้ถึงหนึ่งร้อยอีแปะ! จะไม่ใช่เรื่องยากได้อย่างไร!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้นหลี่เยว่หานก็พยักหน้า ภายในใจจดจำเรื่องนี้เอาไว้ หลังจากนั้นก็ลูบหัวของจงเจิ้งมู่ชวน “เช่นนั้นวันข้างหน้าข้าจะสอนเจ้าทำ แต่ตอนนี้ไปดูก่อนเถอะว่าน้องสาวของเจ้าตื่นแล้วหรือยัง จะได้พานางไปล้างหน้ากลั่วปาก”
หลี่เยว่หานทนไม่ได้ที่จะไม่แปรงฟัน ดังนั้นเธอจึงให้ช่วงเวลาที่จงเจิ้งมู่ชวนไปหาน้องสาว หักกิ่งไม้สดในลานมาชิ้นหนึ่ง ก่อนใช้มีดปาดอย่างระมัดระวัง เพียงไม่นานก็ได้แปรงสีฟันอย่างเรียบง่ายมา
ก่อนหน้านี้หญิงสาวก็ทำแปรงสีฟันไว้ใช้เองในบ้านสกุลหลี่ น่าเสียดายที่เธอไม่รู้ตัวตอนออกมาจากบ้านหลังนั้น แปรงสีฟันจึงไปไหนแล้วก็ไม่อาจทราบ
รอจงเจิ้งหลิงซีล้างหน้ากลั่วปากเสร็จ เวลาก็ล่วงผ่านไปเกือบครึ่งชั่วยาม
หลี่เยว่หานวางจานลงบนโต๊ะ ก่อนจะตักข้าวใส่จานของสองพี่น้อง และส่งสัญญาให้พวกเขากินได้
จงเจิ้งมู่ชวนกินมันฝรั่งผัดและผัดถั่วแขกเข้าไปด้วยความอยากลอง ทันใดนั้นเองดวงตาของเขาก็เป็นประกายขึ้นมา กวาดข้าวกินเข้าไป
