ละประทับลายนิ้วมือ
เมื่อเห็นนางลงนามสัญญาเสร็จสิ้นแล้ว เมิ่งฉีฮ่วนก็ยิ้มหวานพร้อมเก็บสัญญาไป “ดูเหมือนว่าเจ้าจะอ่านไม่เจอสินะ ในสัญญาเขียนเอาไว้ว่าดอกเบี้ยจะถูกคำนวณเป็นรายวัน จำนวนเงินที่เจ้าต้องจ่ายหลังจากผ่านไปสองปีไม่ใช่สามร้อยห้าสิบตำลึง แต่เป็นหนึ่งพันหนึ่งร้อยตำลึง”
“???” หลี่เยว่หานมองเมิ่งฉีฮ่วนด้วยความฉงน นิ่งค้างไม่ตอบสนอง
เมิ่งฉีฮ่วนก้มลงมองหลี่เยว่หาน “นอกจากนี้ ก่อนที่เจ้าจะสามารถจ่ายเงินคืน เจ้าก็ต้องช่วยข้าดูแลจงเจิ้งมู่ชวนและจงเจิ้งหลิงซี”
“???”
“ใช่แล้ว หลิงซีไม่ชอบเจ้า เจ้าต้องเตรียมตัวเตรียมใจไว้ให้พร้อม หากนางร้องไห้ มีเพียงแค่มู่ชวนท่านั้นที่สามารถปลอบนางได้” เมิ่งฉีฮ่วนกล่าวขึ้นมา ก่อนจะช่วยทัดผมที่ตกลงมาปรกหน้าของหลี่เยว่หานไปทัดหลังหูอย่างเป็นธรรมชาติ
“หลิงซีไม่ชอบเจ้าเพราะว่านางมองว่าเจ้าเป็นคู่แข่งด้านความรัก นางต้องการโตมาแล้วแต่งงานกับข้า”
หลี่เยว่หานนิ่งค้างไปทั้งร่าง
“ท่าน…ท่านเอาหนังสือสัญญามาให้ข้าดูอีกครั้ง!” เสียงของเธอสั่นเครือ
“ข้าไม่อาจเอาให้เจ้าดูได้” เมิ่งฉีฮ่วนยิ้ม “ถ้าเจ้าต้องการจะทำลายมันข้าก็จะไม่มีหนังสือสัญญาอยู่ แต่ข้าสามารถอ่านให้เจ้าฟังได้”
หลี่เยว่หานฟังแล้วก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วกล่าวว่า “คุณชายเมิ่ง ข้าคิดว่าการคำนวณดอกเบี้ยของท่านไม่ถูกต้อง จะสามารถคำนวณดอกเบี้ยเป็ยรายวันได้อย่างไร ไม่ใช่ว่าล้วนต้องคำนวณเป็นรายปีหรือ!”
“ตระกูลหล
