ี่ของเจ้าเป็นหนี้หนึ่งร้อยตำลึงมาสามชั่วอายุคน ดังนั้นข้าจึงต้องระมัดระวังเจ้าเสียเล็กน้อย” เมิ่งฉีฮ่วนกล่าวพร้อมกับหยิบหนังสือสัญญาออกมาจากอก ชี้ไปยังบรรทัดหนึ่งที่เขียนเอาไว้ “เห็นหรือไม่? มันเขียนไว้อย่างชัดเจน ก่อนที่หลี่เยว่หานจะชำระเงินต้น ดอกเบี้ยจะถูกคำนวณออกมาเป็นรายวัน หนึ่งวันหนึ่งตำลึง ไม่มีจำกัด”
ไม่มีจำกัด…
ไม่มีจำกัดมารดาเจ้าเถอะ…
หลี่เยว่หานมองไปที่ใบหน้าของเมิ่งฉีฮ่วน เธอคับแค้นใจจนอยากจะกระโจนเข้าไปข่วนหน้าเขาเดี๋ยวนี้!
