บทที่ 20 คำพูดของเสือและหมาป่า
เมื่อได้ยินคำพูดของจงเจิ้งมู่ชวน จงเจิ้งหลิงซีที่กำลังร้องไห้ก็พยายามที่จะหยุดเสียงสะอื้นไห้ของตนเอาไว้ และพยายามที่จะคว้ามือของเมิ่งฉีฮ่วนขึ้นมาอย่างน่าสงสาร เด็กหญิงพยายามกลั้นน้ำตาไว้ และพูดด้วยเสียงสะอื้นไห้ว่า “หลิงซี…ไม่อยากได้…ไม่อยากได้…ผู้หญิงคนอื่น…”
เมิ่งฉีฮ่วนมองจงเจิ้นหลิงซีอย่างไม่รู้จะทำเช่นไรดี ชายหนุ่มทำเพียงส่งสายตาให้จงเจิ้งมู่ชวน หนุ่มน้อยรับรู้ได้ผ่านแววตาของอีกฝ่าย จึงเข้าใจได้ในทันที รีบไปดึงมือน้องสาวของตนมา
“จงเจิ้งหลิงซี พี่จะบอกเจ้าให้ ถ้าหากเจ้าไม่กินข้าว พรุ่งนี้จากผู้หญิงหนึ่งคนก็จะกลายเป็นผู้หญิงสองคน เมื่อถึงเวลานั้นคงจะทำอะไรไม่ได้!” จงเจิ้งมู่ชวนพูดพลางจูงมือจงเจิ้งหลิงซีไปยังห้องครัว
เมื่อเห็นทั้งสองจากไป เมิ่งฉีฮ่วนก็ถอนหายใจออกมา
โชคดีที่จงเจิ้นมู่ชวนมีวิธีจัดการกับจงเจิ้งหลิงซี มิเช่นนั้นเขาอาจจะต้องถูกจงเจิ้งหลิงซีร้องไห้ใส่จนทำอะไรไม่ถูกแน่…
เมื่อคิดได้เช่นนี้ เมิ่งฉีฮ่วนจึงรีบลุกขึ้น หลังจากจัดการเตรียมห้องว่างข้าง ๆ ห้องของตนเรียบร้อยแล้ว จึงไปอุ้มหลี่เยว่หานออกมาจากห้องของตน และถือโอกาสให้หลี่เยว่หานกินอะไรบางอย่าง
เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อย ฟ้าก็มืดสนิท จงเจิ้งมู่ชวนโผล่หัวออกมาจากประตูพลางพูดขึ้นว่า “ท่านอา มีอาหารของท่านอยู่ในหม้อ หลิงซีหลับไปแล้ว ข้าขอไปทบทวนบทเรียนก่อน”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เมิ่งฉีฮ่วนจ
