ึงรีบจูงมือจงเจิ้งมู่ชวนออกไป หลังจากปิดประตูห้องของหลี่เยว่หานแล้ว จึงพูดเบา ๆ ออกมา “มู่ชวน อาขอร้องเจ้าเรื่องหนึ่ง”
“ถ้าหากจะเกลี้ยกล่อมหลิงซีล่ะก็ ไม่จำเป็นต้องขอร้องแล้ว” จงเจิ้งมู่ชวนพูดอย่างเข้าใจ “นางเป็นน้องสาวของข้า ข้าก็ควรจะเกลี้ยกล่อมนางเอง”
“ไม่ใช่” เมิ่งฉีฮ่วนมองไปยังห้องด้านหลังอย่างลำบากใจ จากนั้นจึงเข้าไปกระซิบอะไรบางอย่างเบา ๆ ข้างหูของจงเจิ้นมู่ชวน
หลังจากจงเจิ้งมู่ชวนได้ยินก็เบิกตากว้างขึ้นมาทันที ริมฝีปากเม้มเข้าหากัน และพยักหน้ารับอย่างจริงจัง ทั้งสองจึงทำข้อตกลงกันได้อย่างรวดเร็ว
เช้าวันรุ่งขึ้น จงเจิ้งมู่ชวนไม่ได้ไปสำนักศึกษา หลังจากช่วยเมิ่งฉีฮ่วนจัดเตรียมอาหารเช้าแล้ว เมิ่งฉีฮ่วนก็ออกจากบ้านไป
หลังจากจงเจิ้งหลิงซีตื่นขึ้นมา ก็ส่งเสียงดังขับไล่หลี่เยว่หานออกไป จงเจิ้งมู่ชวนต้องใช้พลังอย่างมากเพื่อทำให้นางสงบลงได้ จากนั้นจึงถือยาที่เมิ่งฉีฮ่วนต้มไว้ให้หลี่เยว่หานกินก่อนออกไป เขาเดินไปยังห้องของหญิงสาว
เมื่อเข้าประตูไป จึงเห็นน้องสาวของตนย้ายเก้าอี้ไปนั่งข้าง ๆ เตียงของหลี่เยว่หาน พลางจ้องมองหญิงสาวที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียงด้วยใบหน้าเกลียดชัง
“เจ้ามานั่งทำอะไรตรงนี้?” จงเจิ้งมู่ชวนเอ่ยถามด้วยความสงสัย
“ท่านพี่บอกว่า รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้งมิใช่หรือ!” จงเจิ้งหลิงซีพูดด้วยท่าทางจริงจัง “ผู้หญิงคนนี้เป็นคู่แข่งของข้า! ข้าจะต้องดูนางให้ชัดเจน!”
เมื
