ั้ง ถ้าไม่เป็นเพราะท่าน หัวหน้าของเราคงจะยังไม่ฟื้นขึ้นมา ท่านคือผู้มีพระคุณของพรรคมัจฉามังกรของเรา พวกเราจะรับเงินของผู้มีพระคุณได้เช่นไร!”
“ในเมื่อท่านบอกว่าเป็นคนในครอบครัว เช่นนั้นจงนำเงินนี้ไปซื้ออาหารบำรุงให้หลูซิงเถิด” เมิ่งฉีฮ่วนพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน “เขาพึ่งฟื้นตัวจากอาการป่วย เป็นช่วงเวลาที่ต้องใช้เงิน”
เมื่อได้ยินเมิ่งฉีฮ่วนพูดเช่นนี้แล้ว ชายหน้าบากจึงไม่ปฏิเสธอีกต่อไป หลังจากพร่ำขอบคุณ ชายหน้าบากก็เดินแยกออกไปอีกทาง
จนกระทั่งเงาของพวกเขาเดินลับสายตาไป เมิ่งฉีฮ่วนจึงเดินทางไปยังเส้นทางที่จะไปหมู่บ้านไป๋อวิ๋น
ชายหนุ่มมีพละกำลังเยอะมาก แม้จะอุ้มหลี่เยว่หานเดินไปตลอดเส้นทางเช่นนี้ แต่กลับไม่มีอาการหน้าแดงหรือหายใจเหนื่อยหอบ ยังคงก้าวเดินอย่างมั่นคงราวกับไม่ได้ออกแรงใด ๆ เลย
ขณะนั้นเอง หมู่บ้านเฮยถู่ครอบครัวหลี่
ความสนุกจบลง หลี่เยว่หานถูกพาตัวไปแล้ว ผู้คนที่ล้อมรอบบ้านครอบครัวหลี่อยู่นั้นต่างก็แยกย้ายกันออกไป
หลี่ต้าเฉิงทรุดตัวนั่งลงบนพื้นด้วยความหดหู่ใจ ราวกับไม่อาจเชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าได้
หวังเฟิ่งเห็นท่าทางเสียขวัญของเขาแล้ว อย่างไรก็เป็นสามีของนาง นางจึงรู้สึกทุกข์ใจอยู่ไม่น้อย จึงก้าวออกไปข้างหน้าเพื่อปลอบใจ “ท่านพี่ พื้นมันเย็น ท่านลุกขึ้นเถิด”
“ครอบครัวเรา มีเงินมากเท่าไหร่กันแน่!” หลี่ต้าเฉิงไม่ได้สนใจเรื่องในบ้านนัก เงินที่หามาได้ทุกบาททุกสตางค์นั้นล้วน
