าและมู่ชวนกลับมา ต่อไปก็จะมีคนคอยถักเปียให้หลิงซีแล้ว ดีหรือไม่?”
เมื่อเจ้าตัวน้อยได้ยินประโยคดังกล่าว นางกลับเบ้ริมฝีปากและเริ่มส่งเสียงร้องไห้ออกมา “แง หลิงซีไม่อยากได้! หลิงซีเปียผมเองได้ หลิงซีไม่อยากได้ผู้หญิงคนอื่น!”
เมิ่งฉีฮ่วนรู้สึกงุนงงขึ้นมา เขารีบวางตัวนางให้ยืนกับพื้น วิ่งไปในครัวพลางตะโกนเสียงดัง “จงเจิ้งมู่ชวน! จงเจิ้งมู่ชวน! น้องสาวเจ้าร้องไห้อีกแล้ว!!!”
ยังไม่ทันสิ้นเสียง เด็กชายวัยห้าขวบจึงวิ่งออกมาจากห้องครัว ริมฝีปากยังคงเคี้ยวอาหารอยู่ เม็ดข้าวยังติดอยู่บนใบหน้า แต่ฝีเท้ากลับไวนัก เพียงไม่นานก็วิ่งมาถึงจงเจิ้งหลิงซีและเมิ่งฉีฮ่วน จากนั้นจึงกลืนอาหารในปากลงคอไปอย่างรวดเร็ว
“น้องพี่ไม่ร้องนะ” จงเจิ้งมู่ชวนพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ผู้หญิงร้องไห้เพียงหนึ่งครั้งก็จะน่าเกลียดขึ้นเล็กน้อย หากเจ้าร้องไห้ต่อไป หลังจากนี้ก็จะเป็นจงเจิ้งผู้น่าเกลียดแล้ว!”
