บทที่ 18 หวังเฟิ่งออกเงินทั้งหมด
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หวังเฟิ่งจึงรีบดึงหลี่หรงหรงมาทันทีพลางพูดขึ้น “เจ้าโง่หรือไร ต้องให้หลี่เยว่หานมีชีวิตอยู่ถึงจะดี! อย่างไรนางก็ยังมีร่างกายสมบูรณ์อยู่ ส่งตัวนางไปใช้หนี้พวกคนอันธพาลกลุ่มนี้ก็พอแล้ว! ถ้าหากหลี่เยว่หานตายแล้วจริง ๆ ไม่แน่ว่าพวกเราอาจจะต้องช่วยชดใช้หนี้ครั้งนี้แทนนางก็เป็นได้!”
“แต่…เพียงแค่ดูก็รู้แล้วว่าหลี่เยว่หานใกล้จะตายเต็มทนแล้ว พวกเขาจะยอมหรือ?” หลี่หรงหรงอดยอมรับไม่ได้ว่าสิ่งที่ท่านแม่พูดออกมานั้นมีเหตุผลมากพอ แต่ก็ยังรู้สึกกังวลอยู่
“เจ้าฟังสิ่งที่แม่พูดนะ” หวังเฟิ่งดึงตัวหลี่หรงหรงมาและกระซิบเบา ๆ “แม่เคยได้ยินมาว่า ในโลกนี้ ยังมีคนประเภทที่ชอบซากศพของหญิงสาวอยู่ เมื่อครู่เห็นหัวหน้าที่มีรูปร่างสูงโปร่งปิดบังใบหน้าไว้นั้น รู้สึกว่าเขาชั่วร้ายยิ่งนัก!”
“และยิ่งเมื่อวานหลี่เยว่หานก็ยังมีชีวิตปกติอยู่ จะบอกว่าตายง่าย ๆ เช่นนี้ได้อย่างไร บางทีไม่แน่ว่าพวกเขากำลังทำเรื่องแปลกประหลาดอะไรอยู่!”
เมื่อได้ยินคำพูดของหวังเฟิ่ง หลี่หรงหรงจึงรู้สึกเย็นวาบที่กระดูกสันหลังขึ้นมา หญิงสาวอดกระแอมออกมาไม่ได้ “ท่านแม่ ท่านหมายความว่า ที่หลี่เยว่หานใกล้ตายเช่นนี้ อาจเป็นฝีมือของหัวหน้าคนกลุ่มนั้น?”
“แม่คิดว่าเป็นเช่นนั้น” หวังเฟิ่งหยักหน้า “เพียงแต่ไม่รู้ว่านางนั่นไปยืมเงินมามากมายเช่นนี้ไปใช้ที่ใดกัน! พวกเรารีบส่งนางออกไปเสียก่อนเถิด จากนั
