่นนั้น หวังเฟิ่งจึงได้สติขึ้นมาทันที รีบโน้มตัวคำนับลงกับพื้น “ขอบคุณนายท่านมาก! ขอบคุณนายท่านมาก!”
“แต่เมื่อครู่เจ้าพูดออกมาแล้วว่าจะมอบหลี่เยว่หานให้ข้าและเงินอีกเล็กน้อย เป็นการชดใช้หนี้ใช่หรือไม่” เมิ่งฉีฮ่วนพูดอย่างมีความชั่วร้ายแฝงอยู่ในน้ำเสียงนั้น “ข้าตกลง เงินห้าตำลึงพร้อมกับเปลี่ยนชุดใหม่ที่ไม่เคยสวมใส่มาก่อนให้นาง แล้วข้าจะพานางไป”
“ได้ ๆๆ” หวังเฟิ่งได้ยินเช่นนั้น จึงรีบชันกายลุกขึ้นและวิ่งเข้าไปในห้องทันที
ขณะที่หลี่ต้าเฉิงกำลังมองอย่างเหลือเชื่ออยู่นั้น นางจึงนำเงินห้าตำลึงออกมา
และไปยังห้องของหลี่หรงหรง นำชุดใหม่ที่พึ่งเย็บเสร็จของหลี่หรงหรงออกมา วิ่งไปภายในห้องของหลี่เยว่หาน หลังจากเปลี่ยนชุดใหม่ให้หลี่เยว่หานที่ยังไม่ได้สติเรียบร้อยแล้ว จึงแบกหลี่เยว่หานออกมาจากห้องพร้อมกับหลี่หรงหรง
“หวังเฟิ่ง…พวกเรานำเงินมากมายเช่นนั้นมาจากที่ใดกัน…” หลี่ต้าเฉิงพึมพำออกมา
“ท่านหุบปากไปซะ!” หวังเฟิ่งตะคอกเสียงดังออกมา ขมวดคิ้วพลางมองไปยังเมิ่งฉีฮ่วน “นายท่าน เช่นนี้ได้หรือไม่!”
