บทที่ 16 หลี่เยว่หานสิ้นลมแล้ว
คำพูดหลังจากนี้ หลี่เยว่หานไม่คิดที่จะฟังมันอีกต่อไปแล้ว ในเมื่อเธอสามารถคาดเดาได้แล้วว่า ข้อเสนอใดของหลี่หรงหรงที่จะได้รับการยอมรับมากที่สุด
เป็นอย่างที่หลี่เยว่หานคาดเดาไว้จริง ๆ วันรุ่งขึ้น เรื่องที่หลิ่วจื้อหย่วนไม่ชอบหลี่เยว่หานจนทำให้ตนเสียสติไปนั้น แพร่กระจายไปทั่วทั้งหมู่บ้านเฮยถู่ ทำให้คนจำนวนไม่น้อยต่างพูดถึงเรื่องนี้กัน
เดิมที เรื่องที่หลี่เยว่หานเป็นฝ่ายถอนหมั้นนั้น ทุกคนต่างก็คิดว่าเป็นเรื่องน่าเหลือเชื่อ แต่เมื่อมาถึงตอนนี้แล้วก็นับว่ามีเหตุผลอยู่
เพราะในท้ายที่สุด เรื่องที่คู่หมั้นของตนตกหลุมรักน้องสาวของตัวเองนั้น ไม่ว่าจะเกิดขึ้นกับใครก็นับว่าเป็นบาดแผลที่เจ็บปวดยิ่งนัก
เช้าวันรุ่งขึ้น หลี่ตาเฉิงพาหลี่หรงหรงและหวังเฟิ่งออกจากบ้านเดินทางไปในเมืองเพื่อเปลี่ยนการแต่งงานครั้งนี้ โดยให้หลี่หรงหรงแต่งงานกับหลิ่วจื้อหย่วนแทนลูกสาวคนโตอย่างหลี่เยว่หาน
แต่ใครจะคิดว่า พวกเขากลับถูกตระกูลหลิ่วปฏิเสธและไม่รับแขก ทำให้ต้องกลับมาอย่างอับอายขายหน้า
เมื่อพวกเขากลับมา หลี่เยว่หานก็กำลังนอนอาบแดดอยู่ภายในสวนพอดี เมื่อเห็นเช่นนี้ หลี่ต้าเฉิงดูเหมือนจะต้องการพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับถอนหายใจออกมา ส่ายศีรษะพลางเดินกลับเข้าห้องของตนไป
“นางแพศยา! เจ้าลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลย!” หวังเฟิ่งโมโหจนใช้เท้าเตะขาเก้าอี้เอนนอนอย่างแรง
หลี่เยว่หานค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมามองนางอย
