บทที่ 15 โล่งใจ
เสียงของหลี่เยว่หานดังมาก เพราะหญิงสาวกลัวว่าคนรอบข้างจะได้ยินไม่ชัดเจน
เมื่อได้ยินเช่นนี้ สีหน้าของอู๋ไหลและเจิ้งซื่อโก่วก็เปลี่ยนสีทันที “พูดบ้าอะไรของเจ้ากัน!”
การเป็นอนุไม่ใช่สิ่งที่น่ายกย่อง แต่การเป็นอนุในตระกูลร่ำรวยเป็นสิ่งที่หลายคนใฝ่ฝันถึงมัน
แต่เรื่องแบบนี้ใครอยากจะโอ้อวดกันบ้าง ใครจะกล้าเอามาเปิดเผยกันเช่นนี้!
หลี่เยว่หานถอดผ้าคาดเอว*[1]พวกเขาออกโดยไม่ลังเลเลย ทางอู๋ไหลและเจิ้งซื่อโก่วต่างดูเหมือนจะหมดความฮึกเหิม ตอนนี้พวกเขาก็ไม่ได้มีท่าทีก้าวร้าวเหมือนก่อนหน้านี้อีกต่อไป
“ข้าไม่คิดจริง ๆ ว่าเจิ้งจวนซึ่งปกติจะทำตัวสูงส่งแทบตาย กลับคิดปรี่ไปเป็นอนุของผู้อื่น…”
“ไม่ถูกหรือ? เราไม่อาจตัดสินผู้คนได้เพียงรูปร่างหน้าตา โดยปกติแล้วอู๋หลานหลานและเจิ้งจวนมักเป็นสหายกับหลี่หรงหรง ซึ่งหลี่หรงหรงคนนี้กล้าถึงขนาดปีนขึ้นเตียงของพี่เขยในอนาคต บางที…”
“หุบปากซะ!” อู๋ไหลหมดความอดทนเมื่อเขาได้ยินคนรอบข้างพูดคุยกัน “หลานหลานของครอบครัวเรา ไม่ได้ไร้ยางอายอย่างนังแพศยาน้อยหลี่หรงหรงนั่น!”
“โอ้? จริงหรือ?” หลี่เยว่หานปัดผมที่ยุ่งเหยิงของเธอไปด้านหลัง “เช่นนั้นแล้วพวกนางก็ยังหยุดข้าและด่าทอข้าเพื่อทวงความยุติธรรมให้กับหลี่หรงหรง? ที่ทำไปทั้งหมดนี่เพื่อสนับสนุนนางเพียงเท่านั้นหรือ?”
“เจ้า…” อู๋ไหลไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหลี่เยว่หาน เขาได้แต่ชี้มือที่สั่นเทาไปที่นางด้วยความกรุ่นโกรธ
