หลี่ หลี่เยว่หานก็หยิบขวานจากลานบ้านกลับไปที่ห้อง และหาท่อนฟืนเล็ก ๆ จากกองฟืน กลอนประตูถูกถีบจนพัง หญิงสาวจึงต้องหาอะไรบางอย่างมาทำกลอนประตู
ขวานถูกวางไว้ข้างหมอน เผื่อมีคนบุกเข้ามาในห้องของเธอตอนกลางคืน
เมื่อมันมืดสนิท หลี่เยว่หานก็ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวในลานหน้าห้อง
หลี่เยว่หานมองออกไปผ่านรอยแตกของประตู หลี่หรงหรงกำลังถือตะเกียง โดยมีหลิ่วจื้อหย่วนอยู่ข้าง ๆ
ไม่น่าแปลกใจที่เธอไม่เห็นหลี่หรงหรงเลยในวันนี้ ปรากฏว่านางกำลังไปมีความสัมพันธ์กับหลิ่วจื้อหย่วน
“เอ๊ะ? ทำไมบ้านถึงมืดนัก ไม่มีใครอยู่หรือ? ท่านแม่! ข้ากลับมาแล้วเจ้าค่ะ!” เสียงของหลี่หรงหรงเต็มไปด้วยความสุข
“ไม่มีใครก็ดีหรงหรงเมื่อครู่นี้ข้ายังสัมผัสเจ้าไม่พอ…” เสียงอันคลุมเครือของหลิ่วจื้อหย่วนดังขึ้น ซึ่งในขณะที่พูดชายหนุ่มก็เอื้อมมือไปแตะหน้าอกของหลี่หรงหรง
“อย่าสร้างปัญหาสิเจ้าคะ…” แม้ว่าหลี่หรงหรงจะปฏิเสธ แต่ก็แทนที่จะถอยกลับ นางกลับก้าวไปข้างหน้า
หลิ่วจื้อหย่วนสอดมือเข้าไปในเสื้อผ้าของหลี่หรงหรงอย่างราบรื่น และเมื่อเขากำลังจะไปต่อ หวังเฟิ่งก็ปรากฏตัวขึ้นโดยนางพยุงหลี่ต้าเฉิงที่ได้รับบาดเจ็บเข้ามา
“ท่านพ่อ ท่านแม่ เกิดอันใดขึ้นเจ้าคะ!” หลี่หรงหรงรีบจับมือของหลิ่วจื้อหย่วนออกไป และเอ่ยทักหวังเฟิ่งกับหลี่ต้าเฉิงอย่างตื่นตระหนก
เมื่อได้ยินเสียงของหลี่หรงหรง หวังเฟิ่งก็กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เห็นหลิ่วจื้อหย่วนยืนอยู่ด้าน
