บทที่ 14 ข้าไม่ขอโทษสุนัข!
หลี่เยว่หานที่เพิ่งจะนั่งลงบนเตียง อดที่จะถอนหายใจออกมาไม่ได้เมื่อได้ยินเสียงที่ดังขึ้นจากหน้าประตู
ตามผู้ปกครองมาเมื่อตนเองสู้ไม่ได้ การกระทำของพวกนางเป็นพฤติกรรมของเด็กประถมไม่มีผิด
แต่โชคดีที่หญิงสาวล็อคประตูไว้ อีกฝ่ายมากันเป็นโขยง ถ้าตกลงกันไม่ได้ คนพวกนี้อาจลงไม้ลงมือ มีแต่คนโง่เท่านั้นที่จะเปิดประตูให้ในเวลานี้
เมื่อคิดได้ดังนั้น หลี่เยว่หานก็หยิบสำลีสองก้อนออกมายัดใส่หู ดึงผ้านวมมาคลุมและเตรียมที่จะพักสายตาสักพัก
แม้ว่าวันนี้เธอจะกินปลากับมันเทศไปแล้ว แต่หลี่เยว่หานก็ยังวางแผนที่จะไปหยิบของกินบางอย่างออกมาจากครัวในตอนกลางคืน
ในท้ายที่สุดได้อะไรมาบ้างก็ย่อมดีกว่าไม่มีอะไรเลย
ด้านนอก อู๋ไหลทำการเคาะประตูเป็นเวลานาน แต่เมื่อเห็นว่าไม่มีการตอบสนองในห้อง เขาจึงหันศีรษะขวับไปมองหวังเฟิ่งที่กำลังเฝ้าดูความตื่นเต้น “หลี่เยว่หานอยู่หรือไม่?”
หวังเฟิ่งที่ จู่ ๆ ก็ถูกสังเกตเห็นพลันตกใจ นางย่นคอแล้วตอบว่า “อยู่ข้างในจ๊ะ ข้าเห็นนางเข้าไปแล้ว”
“มารดามันเถอะ ดูเหมือนว่านังสารเลวตัวนี้จะตั้งใจไม่ออกมา!” อู๋ไหลกล่าวพลางพับแขนเสื้อขึ้นก่อนจะถอยหลังไปสองก้าว
เมื่อเห็นเช่นนี้ หวังเฟิ่งรีบถาม “บ้านอู๋ เจ้าคิดจะทำอะไรน่ะ?”
“ข้าจะเตะประตู! พานังสารเลวหลี่เยว่หานตัวน้อยของเจ้าออกมาสั่งสอนบทเรียน!” อู๋ไหลพูดด้วยความโกรธ
ในเวลานี้ หลี่ต้าเฉิงก็กลับมาจากที่ทำงานและรีบตรงเข้
