ามาเมื่อเขาได้ยินคำพูดของอู๋ไหล
“อู๋ไหล! เจ้ากำลังทำอะไร!” หลี่ต้าเฉิงผลักอู๋ไหลและพูดเสียงดัง “เจ้าที่เป็นพ่อคนหนึ่งกล้าคิดจะเตะประตูห้องลูกสาวของข้าซึ่งยังไม่ได้ออกเรือนหรือ ไร้ยางอายไปหรือไม่!”
“ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็เรียกลูกสาวของเจ้ามาให้ข้า!” อู๋ไหลถูกหลี่ต้าเฉิงผลักจนเกือบล้มลงกับพื้น “นางรังแกหลานหลานและจวนเอ๋อร์ ข้าให้นางมาขอโทษยัยหนูทั้งสองคนไม่ได้หรือ!”
หลังจากได้ยินสิ่งนี้ หลี่ต้าเฉิงก็มองผู้มาเยือนอย่างสงสัย
อู๋หลานหลานและเจิ้งจวนดูเหมือนจะเพิ่งร้องไห้มา ซึ่งดวงตาของพวกนางยังคงบวมอยู่
ทั้งบ้านอู๋และบ้านเจิ้งต่างมีสีหน้าโกรธเคือง ซึ่งดูไม่เหมือนการเสแสร้ง
“หวังเฟิ่ง เกิดอะไรขึ้น!” หลี่ต้าเฉิงมองไปที่หวังเฟิ่งที่ย่อตัวลงและไม่กล้าพูดอันใด
“ยัยหนูเยว่หานรังแกบุตรสาวของพวกเขา พวกเขาจึงมาหานางที่ประตู… ” หวังเฟิ่งหดคอของนางลงอีกครั้ง
หลังจากได้ยินเช่นนี้ หลี่ต้าเฉิงที่ยืนอยู่ตรงนั้นก็คิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นหันกลับมาเตะเปิดประตูห้องของหลี่เยว่หานด้วยตนเอง
หลี่เยว่หานกำลังหลับอยู่บนเตียง แต่เท้าของหลี่ต้าเฉิงทำเธอตกใจมากจนลุกขึ้นมานั่ง
หลังจากนั้น ผู้คนจำนวนมากก็กรูกันเข้ามาจากทางประตู ซึ่งทำให้หลี่เยว่หานตกตะลึงกว่าเดิม
“เจ้ายังมีหน้ามาหลับอยู่อีก!” หวังเฟิ่งกระโดดออกมาทันที “ดูสิ่งที่ดีที่เจ้าทำสิ ในฐานะชาวบ้านคนหนึ่ง เจ้ากล้าดียังไงไปรังแกเด็กสาวคนอื่น!”
หลังจากที่หวังเฟิ่งพู
