ย่งหนิง
“หลี่เยว่หาน! เจ้ารอพวกเราก่อนเถอะ!” อู๋หลานหลานโกรธมากจนตัวสั่นและพูดไม่ออก เจิ้งจวนพยุงนางพลางพูดถ้อยคำที่รุนแรงกับหลี่เยว่หาน ก่อนหันหลังจากไป
เมื่อมองไปที่ด้านหลังของพวกนาง หลี่เยว่หานก็ถอนหายใจออกมา
คนโบราณไม่เก่งเรื่องการต่อสู้ หญิงสาวยังไม่ทันได้แสดงทักษะของเธอเลยทั้งสองคนก็หนีไปเสียแล้ว
เมื่อมองไปที่ดวงอาทิตย์ หลี่เยว่หานก็คาดว่าน่าจะเป็นเวลาเกือบห้าโมงครึ่ง ดวงอาทิตย์ได้ลับขอบภูเขาไปแล้ว โดยแสงอาทิตย์ตกดินได้ย้อมทั้งทิศตะวันตกให้เป็นสีแดง
ขณะที่เธอกำลังฟื้นคืนความรู้สึกเล็กน้อยจากศตวรรษที่ 21 เธอก็ถูกกระแทกโดยฉากโบราณทันที หลี่เยว่หานพลันรู้สึกเศร้าโศกอย่างอธิบายไม่ได้
หลังจากยืนนิ่งและดูทิวทัศน์อยู่ครู่หนึ่ง หลี่เยว่หานก็ตั้งสติและเดินเข้าไปในหมู่บ้าน
ทันทีที่หญิงสาวกลับถึงบ้านหลี่ หวังเฟิ่งก็กำลังจะถามหลี่เยว่หานว่าหายไปไหนมาทั้งวัน แต่นางไม่คาดคิดว่าหลี่เยว่หานจะมองนางอย่างเจ้าเล่ห์ จากนั้นก็เดินกลับไปที่ห้อง
หวังเฟิ่งโกรธมาก นางยืนอยู่ในบ้านพลางหายใจเข้าลึก ๆ ด้วยกลัวว่านางจะหายใจติดขัดจนเป็นลม
ในเวลานี้ อู๋หลานหลานและเจิ้งจวนได้บุกเข้าไปในประตูบ้านหลี่พร้อมกับพ่อแม่ของพวกนาง
“พวกเจ้ามาทำอะไรกันที่บ้านข้า” อู๋หลานหลานและเจิ้งจวนเป็นสหายกับหลี่หรงหรงมาโดยตลอด หวังเฟิ่งจึงอดไม่ได้ที่จะงงงวยเมื่อเห็นท่าทางก้าวร้าวของทั้งสองคน
“นังสารเลวหลี่เยว่หานของเจ้าอยู่ที่ไหน
