รสาวที่ผู้อื่นทิ้งไว้เช่นนี้!” ป้าเสิ่นผู้โด่งดังในหมู่บ้านสาปแช่งพลางชี้ด้วยตะเกียบของนางไปที่อีกฝ่าย “ใครไม่รู้บ้างว่าหลังจากที่เจ้าแต่งกับนาง สายตาเจ้าก็เอาแต่จ้องไปที่หมู่บ้านไป๋อวิ๋นที่อยู่ติดกัน!”
ป้าเสิ่นพูดอย่างตรงไปตรงมาและเฉียบขาด และผู้คนรอบตัวนางก็สะท้อนใจขึ้นมา
เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลี่เยว่หานก็ดูเหมือนจะได้รับการกระตุ้นบางอย่างจึงร้องไห้หนักกว่าเดิม!
“หลี่เยว่หาน! เข้ามาคุยกับข้าซะ!” หลี่ต้าเฉิงอยากเข้าไปลากหลี่เยว่หานเข้ามาในประตูบ้านหลี่เสียตั้งแต่ตอนนี้
แต่น่าเสียดายที่ทุกคนกำลังเฝ้าดูหลี่เยว่หาน ผู้ที่ในขณะนี้กำลังร่ำไห้จนตัวโยน เขายังต้องรักษาหน้าตาเอาไว้จึงไม่กล้ากระทำอย่างที่คิด
เขาเพิ่งรู้ในวันนี้ว่าความสามารถในการแสดงของบุตรสาวของเขาดีเยี่ยมเพียงใด!
เมื่อครู่ยังยิ้มบอกว่าจะอยู่กับเขาไปอีกนาน แต่พอพลิกหน้า กลับนั่งลงกับพื้นหลั่งน้ำตาออกมาไม่หยุด…
ในที่สุด หวังเฟิ่งก็หายใจเข้าลึก ๆ แล้วเดินแผ่วเบาไปที่ด้านข้างของหลี่เยว่หาน นั่งยอง ๆ ลงด้วยท่าทางรักใคร่และสงสาร “เยว่หาน แม่รู้ว่าเจ้ารู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ แต่ถึงแม้เจ้าจะถูกทำร้าย สตรีเช่นเราก็ไม่อาจนั่งร้องไห้กับพื้นได้”
เดิมทีหวังเฟิ่งคิดว่าหลี่เยว่หานจะยอมเลิกรา หลังจากเห็นท่าทางรักใคร่ของมารดาเลี้ยงเช่นนาง แต่นางไม่คาดคิดว่าทันทีที่มือของนางแตะหลี่เยว่หาน หลี่เยว่หานจะหดไหล่ลงราวกับว่าต้องของร้อน
จากนั้นก็ทำราวก
