ับเห็นผี นางยันตัวลุกขึ้นและมองไปที่หวังเฟิ่งด้วยท่าทางหวาดกลัว ก่อนเช็ดหน้าด้วยมือที่เปื้อนโคลนพลางส่ายหัวอย่างแรง “ข้าไม่กล้า ข้าไม่กล้า!” ขณะพูดนางก็ถอยหลังไปเรื่อย ๆ
ขณะที่ทุกคนงงงวยอย่างมาก หลี่เยว่หานก็หันหลังวิ่งกลับไปที่บ้าน
ทางหวังเฟิ่งกับหลี่ต้าเฉิงที่กำลังอับอายถูกทิ้งไว้ข้างหลังทันที
เมื่อเห็นสิ่งนี้ ผู้ชมก็ยกตะเกียบขึ้นและชี้ว่า “เห็นได้ชัดเลยว่าหวังเฟิ่งคนนี้ทุบตีเยว่หานบ่อยครั้ง!”
หลังจากได้ยินเช่นนั้น อาหญิงโจวก็พูดเสียงดังทันที “ใช่แล้ว! เมื่อวานต่อหน้าท่านปู่หัวหน้าหมู่บ้าน หวังเฟิ่งยังทุบยัยหนูเยว่หานล้มลงกับพื้นด้วยการตบเพียงครั้งเดียว!”
“จุ๊ ๆๆ ใคร ๆ ก็บอกว่าลมเหนือหนาวเหน็บ และแม่เลี้ยงก็โหดเหี้ยม เมื่อเห็นท่าทางของยัยหนูเยว่หานเมื่อครู่ เฮ้อ… ข้าเกรงว่าเด็กสาวจะถูกทำให้กลัวมากเสียแล้ว!”
…
เมิ่งฉีฮ่วนซึ่งอยู่ในฝูงชนให้ความสนใจกับหลี่เยว่หานตั้งแต่ที่นางกลับมาถึงบ้าน
เมื่อเขาได้ยินนางพูดว่านางจะไม่แต่งงานและต้องการมีชีวิตยืนยาวกับพ่อและแม่เลี้ยง ในใจเขาก็โกรธมาก แต่ไม่คาดคิดว่าในชั่วพริบตา ผู้หญิงที่เย่อหยิ่งและถูกครอบงำเมื่อครู่พลันร้องไห้ออกมา
หากเขาไม่ได้เฝ้าดูอยู่ห่าง ๆ เขาคงถูกหลอกโดยทักษะการแสดงที่ยอดเยี่ยมของหลี่เยว่หานไปแล้ว
ในช่วงเวลานี้ ตระกูลหลี่ได้ปิดประตูลงและทุกคนก็แยกย้ายกันไปแล้ว เมิ่งฉีฮ่วนหยิบฟางคาบไว้ที่ปากแล้วมองไปที่ประตูบ้านหลี่อย่างลึกซึ้
