บทที่ 10 จดจำได้ทั้งหมด
เมื่อหัวหน้าหมู่บ้านที่อยู่ด้านข้างเห็นเช่นนี้จึงเอื้อมมือไปจับหลี่ต้าเฉิงเอาไว้ “ต้าเฉิง เยว่หานเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของเจ้า เจ้าไม่สามารถลำเอียงเช่นนี้ได้!”
หลี่เยว่หานหดตัวหลบอยู่หลังอาโจวในช่วงเวลาที่เหมาะสม ก่อนจะร้องไห้ออกมาด้วยรูปลักษณ์ราวดอกสาลี่ต้องสายฝน
“ท่านปู่หัวหน้าหมู่บ้าน ท่านพ่อบอกกับข้าว่าจะหาการแต่งงานที่ไม่แย่ไปกว่าตระกูลหลิ่วให้ข้า! แต่ข้าไม่เชื่อท่านพ่อ เพราะตอนที่ข้าเล่าให้ท่านพ่อฟังว่าท่านแม่ตีข้าทั้งยังไม่ยอมให้ข้ากินข้าว ท่านพ่อก็ไม่เคยเชื่อข้า!”
ไม่มีผู้ใดคาดคิดว่าหลี่เยว่หานจะเปิดเผยเรื่องราวไม่เป็นธรรมที่หวังเฟิ่งทำกับนางขึ้นมาในเวลานี้
แม้ว่าเรื่องนี้จะไม่ใช่ความลับอะไรในหมู่บ้าน ถึงแม้หลี่เยว่หานจะเป็นเด็กที่เติบโตขึ้นมาในหมู่บ้านแห่งนี้ แต่เมื่อนางเลือกจะเงียบ ทุกคนก็ไม่สามารถเข้ามายุ่งเกี่ยว อย่างมากสุดก็ทำได้เพียงแค่มาปลอบนางหลังจากถูกรังแก
แต่ตอนนี้เมื่อหลี่เยว่หานนำเรื่องนี้ออกมาเปิดเผย ผู้คนในหมู่บ้านเฮยถู่ก็ไม่คิดจะยอมโดยง่าย!
ดังนั้นหวังเฟิ่งจึงรีบร้อนตะโกนออกมาเสียงดัง “หานเยว่! เจ้าอย่ามาใส่ร้ายป้ายสี! ข้าเคยตีเจ้าหรือไม่ให้ข้าวเจ้าเมื่อใดกัน!”
แต่ทว่าหลี่เยว่หานไม่ได้สนใจหวังเฟิ่ง ในเวลานี้น้ำตาย่อมสามารถกระตุ้นความเห็นใจของผู้อื่นได้!
หลี่ต้าเฉิงเห็นว่าหลี่เยว่หานทำเรื่องราวให้ใหญ่โตก็รู้สึกขายหน้าขึ้นมา เขารีบหันไปตะโกนใ
