ดาของนางได้อย่างไร!”
“ใช่แล้วผู้อาวุโสจ้าว ท่านไม่สามารถเข้าข้างหลี่เยว่หานเพียงเพราะนางเป็นคนของหมู่บ้านเฮยถู่ได้!” สตรีงามในชุดฮั่นฝูเอ่ยขึ้นมา “พวกเราล้วนได้ยินว่า ลูกสาวตระกูลหลี่เป็นคนปล่อยเนื้อปล่อยตัว ก่อนหน้านี้กลางค่ำกลางคืนก็เที่ยวเตร่ไม่กลับบ้าน ไม่รู้ว่าทำสิ่งใดลงไปบ้าง!”
“ยอดเยี่ยม ไอ้เด็กหลิ่วจื้อหย่วนนั่นถึงกับเรียนรู้เรื่องชั่ว ๆ อย่างการชิงฟ้องเรื่องเท็จก่อน!” หัวหน้าหมู่บ้านโกรธจนเคราสั่น
หัวหน้าหมู่บ้านเป็นปัญญาชน แม้จะโกรธอย่างมากสุดก็ได้แค่ถ่มน้ำลายออกมา
วันนี้เดิมทีควรจะมาพูดจากันอย่างมีเหตุผล คาดไม่ถึงว่าคนตระกูลหลิ่วจะไม่ได้ตั้งใจใช้เหตุผลแม้แต่น้อย
หลี่เยว่หานเดิมที่ต้องการแสร้งทำเป็นขลาดกลัว แต่เมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนี้ เธอก็คงไม่สามารถทำตัวเช่นเดิมได้อีกต่อไป
“คนทั่วทั้งหมู่บ้านต่างรู้ว่าก่อนหน้านี้ที่ข้าไม่กลับบ้านตอนกลางคืนก็เพราะแม่เลี้ยงส่งข้าออกไปจับปลากลางดึก อีกทั้งหลี่หรงหรงและหลิ่วจื้อหย่วนมีความสัมพันธ์กันเป็นเรื่องที่แน่นอน ท่านปู่หัวหน้าหมู่บ้านพาข้ามาที่นี่ก็เพื่อจะถอนหมั้น ไม่ได้มาเพื่อฟังคำกล่าวหาของพวกท่าน!”
เธอยืนอยู่ด้านข้างหัวหน้าหมู่บ้าน ใบหน้าของหญิงสาวเชิดขึ้น หลังเหยียดตรง
“และก็ผู้อาวุโสหลิ่ว เมื่อวานหลิ่วจื้อหย่วนหลานชายที่แสนดีของท่านกล่าวเอาไว้ว่าจะให้ข้าห้าสิบตำลึงเงินเพื่อถอนหมั้น แม่ของข้าต้องลำบากเพียงใดในการช่วยชีวิตของท่าน
