บทที่ 8 ฮูหยินตระกูลหลิ่ว
เมื่อได้ยินหลี่เยว่หานพูดถึงแม่ของนาง หลี่ต้าเฉิงจึงอดไม่ได้ที่จะเงียบลงไปครู่หนึ่ง
ขณะที่หลี่เยว่หานคิดว่าการเงียบลงไปของหลี่ต้าเฉิงนั้นเป็นการกำลังตัดสินใจเรื่องสำคัญบางอย่าง จู่ ๆ หลี่ต้าเฉิงจึงพูดขึ้นมา “น้องสาวของเจ้ากับคุณชายใหญ่หลิ่วมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกันแล้ว หากในตอนนี้เจ้ายังต้องการที่จะแต่งกับตระกูลหลิ่ว นั่นก็เหมือนกับการทำให้สามีภรรยาต้องแยกกัน! พ่อยอมไม่ได้!”
หลี่เยว่หาน “?”
“ไปเถิด ไปพูดกับคุณชายใหญ่หลิ่ว การแต่งงานครั้งนี้ เจ้ายอมให้แก่หรงหรง! เมื่อครู่เจ้าก็พูดไปแล้วว่าการแต่งงานครั้งนี่เจ้ายอมถอย เช่นนั้นก็ไปพูดต่อหน้าคุณชายหลิ่วให้ชัดเจนเสียเถิด!” หลี่ต้าเฉิงเบือนหน้าหนีเมื่อเห็นท่าทางของหลี่เยว่หาน
หลี่เยว่หานอดกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่ภายในใจไม่ได้
หลี่ต้าเฉิงผู้นี้ช่างเป็นแบบจำลองที่สมบูรณ์แบบของหลี่ต้าเฉิงพ่อแท้ ๆ ของเธอจริง ๆ ไม่เพียงแต่ไม่ถามถึงความคิดเห็น ภายในใจยังเต็มไปด้วยความคดโกง มักชอบพูดคำว่า ‘ฉันหวังดีกับแก’ จนติดปาก เขาทำทุกอย่างแล้วมาอ้างว่าหวังดีกับเธอ
“ถ้าจะให้ลูกยอมนั้น ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้” หลี่เยว่หานชันกายลุกขึ้น เดินไปยังหลี่ต้าเฉิงที่ยืนอยู่ตรงประตูพลางพูดขึ้น “ข้าพูดกับแม่เลี้ยงแล้ว ถ้าหากข้ายอมเรื่องการแต่งงานครั้งนี้ เช่นนั้นต่อไปต้องยอมให้ข้าจัดการเรื่องการแต่งงานเอง พวกท่านไม่สามารถเข้ามาก้าวก่ายได้”
“จะเป็นเช่นนั
