บทที่ 7 ข้าสามารถรับทั้งสองคนเป็นภรรยาได้
“ท่านพ่อ ท่านตะโกนเพราะเหตุใด” หลี่เยว่หาน ‘บังเอิญ’ ปรากฏตัวออกมาอย่างพอเหมาะ
หลี่ต้าเฉิงไม่สนใจหลี่เยว่หาน แต่กลับสาวท้าวไปยังหลี่หรงหรงพลางเอื้อมมือไปดึงตัวนางออกมาจากอ้อมกอดของหลิ่วจื้อหย่วนมาไว้ข้างตนแทน เขาจ้องมองอีกฝ่ายด้วยใบหน้าบึ้งตึงพลางพูดขึ้นว่า “คุณชายใหญ่หลิ่วเดินทางมาไกล ไม่คิดว่าหรงหรงจะทำให้ขายหน้า ทำให้ท่านต้องพบกับเรื่องตลกเช่นนี้!”
“…” หลิ่วจื้อหย่วนเองก็รู้สึกตกใจกับเสียงตะโกนของหลี่ต้าเฉิงไม่น้อย และยังต้องเผชิญกับคำขอโทษที่ดูแข็งกร้าวเช่นนี้ ในตอนนี้เขาจึงไม่รู้ว่าควรจะทำตัวเช่นไร
หลี่เยว่หานก้าวออกมาด้านหน้า ประคองหลี่หรงหรงขึ้นมา จากนั้นจึงหันไปพูดกับหลี่ต้าเฉิง “ท่านพ่อ จริง ๆ แล้ว ลูกรู้ทุกอย่าง”
เมื่อได้ยินอีกฝ่ายกล่าวเช่นนั้น หลี่ต้าเฉิงจ้องมองไปยังหลี่เยว่หานอย่างคาดไม่ถึง
“ในเมื่อหรงหรงและคุณชายใหญ่หลิ่วมีใจให้กัน จะให้หรงหรงแต่งกับคุณชายหลิ่วนั้นก็ใช่ว่าจะไม่ได้ แม่เลี้ยงรับปากข้าแล้วว่าจะให้ข้าเลือกสามีในอนาคตได้ด้วยตนเอง” หลี่เยว่หานพูดด้วยใบหน้านิ่งเรียบ
“จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร! การแต่งงานครั้งนี้เป็นการแต่งงานที่แม่แท้ ๆ ของเจ้าจัดเตรียมไว้ให้เจ้า!” ถึงแม้หลี่ต้าเฉิงจะไม่สนใจเรื่องภายในครอบครัวมากนัก แต่สำหรับแม่ของหลี่เยว่หานแล้ว เขายังคงมีความรักความผูกพันหลงเหลืออยู่
“ลูกรู้ดีเจ้าค่ะ” หลี่เยว่หานขานร
