บทที่ 6 ข้าปราถนาเลือกคู่ครองด้วยตนเอง
ในยุคโบราณเช่นนี้ การสมรสจะถูกกำหนดโดยคำสั่งของบิดามารดา โดยมีแม่สื่อเป็นผู้จัดการทุกขั้นตอน หากหญิงสาวคิดจะขัดขวางเรื่องระหว่างหลี่หรงหรงและคุณชายใหญ่ตระกูลหลิ่ว ไม่แน่ว่าหวังเฟิ่งอาจจะให้เธอสมรสกับพ่อม่ายจริง ๆ ก็เป็นได้
แต่สิ่งที่หลี่เยว่หานต้องการนั้นไม่ใช่สิ่งนี้!
เธอมาที่นี่อย่างไม่รู้เรื่องราวใด ๆ แต่เดิมก็ไม่คิดที่จะอยากสมรสกับผู้ใดอยู่แล้ว!
“ย่อมได้ ตราบใดที่ท่านให้ข้าจัดการเรื่องการแต่งงานของข้าเอง ไม่ว่าหลี่หรงหรงจะอยากสมรสกับคุณชายใหญ่หรือคุณชายรองตระกูลหลิ่วนั้น ก็ไม่เกี่ยวกับข้า” หลี่เยว่หานยักไหล่ทั้งสองข้างด้วยใบหน้าที่ไม่แยแสนัก
“หลี่เยว่หาน! หากเจ้าไม่รู้จะพูดสิ่งใดก็จงหุบปากไปซะ!” หลี่หรงหรงรู้สึกโมโหจนแทบบ้า
หากไม่เป็นเพราะหวังเฟิ่งที่ขวางไว้ หลี่หรงหรงอาจจะกระโจนพุ่งเข้าไปฉีกทึ้งนางเสียแล้ว
เมื่อเห็นหลี่เยว่หานคลายกังวลลง สีหน้าของหวังเฟิ่งจึงดูผ่อนคลายขึ้นมาเล็กน้อย พูดตามตรงนางยังคงกังวลว่าหญิงสาวผู้นี้จะหลอกไม่ได้ง่าย ๆ อย่างไรก็ตาม ตระกูลหลิ่วนั้นนับว่าเป็นตระกูลใหญ่ในเขตนี้ เมื่อแต่งเข้าไปก็จะได้เป็นถึงฮูหยินน้อย หากเรื่องดี ๆ เช่นนี้ไปตกอยู่ในมือหลี่เยว่หาน หวังเฟิ่งอาจจะไม่ได้รับผลประโยชน์ใด ๆ เลยก็เป็นได้!
“เยว่หาน เจ้ารีบไปเตรียมอาหารเสียเถิด คืนนี้คุณชายหลิ่วจะมาประทานอาหารด้วย เจ้าเตรียมอาหารให้หลากหลายเสียหน่อย
