หรงจึงมีสีหน้าเปลี่ยนไป
ไม่รอให้หลี่หรงหรงแสดงอาการใด ๆ หลี่เยว่หานมีสติมากพอที่จะคว้าเสื้อผ้าบนมือของหลี่หรงหรงมา หันไปโค้งคำนับต่อหลิ่วจื้อหย่วน จากนั้นจึงหมุนตัวและกลับไปยังห้องของตนทันที
เมื่อเห็นแววตาหมกมุ่นของหลิ่วจื้อหย่วน ภายในใจของหลี่หรงหรงจึงเกิดความเกลียดชังขึ้นมา!
หลี่เยว่หานเดินเข้ามาภายในห้องของเธอ ก็รู้สึกรังเกียจเสื้อคลุมบนร่างจนโยนมันออกไปอีกด้านหนึ่ง และเปลี่ยนชุดเปียกชื้นบนร่างกายให้เป็นชุดใหม่
วันนี้ทั้งวันเปลี่ยนเสื้อผ้าหลายชุดจนรู้สึกเหนื่อยจริง ๆ
“ต้องขออภัยคุณชายหลิ่ว” เมื่อเห็นหลี่เยว่หานไม่ออกมาจากห้องเป็นเวลานาน หลี่หรงหรงจึงรีบเลียนแบบท่าทางของหลี่เยว่หานเมื่อครู่ทันที หลังจากเดินเข้าไปคำนับต่อหลิ่วจื้อหย่วน พลางพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “พี่สาวมีนิสัยค่อนข้างขี้อาย เกรงว่าจะไม่กล้าออกมาสู้หน้าคุณชายหลิ่วเสียแล้ว”
“ไม่เป็นไร ๆ” ภายในสมองของหลิ่วจื้อหย่วนเต็มไปด้วยภาพเรือนร่างที่งดงามของหลี่เยว่หาน เขาจึงไม่สนใจเรื่องเหล่านี้นัก
เพราะหลิ่วจื้อหย่วนยังอยู่ ดังนั้นหลี่ต้าเฉิงจึงรีบเข้าไปอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ทันที เกรงว่าจะเป็นการไม่ให้เกียรติต่อแขกผู้นี้
เมื่อหลี่ต้าเฉิงอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดสะอาดสะอ้านและออกมา จึงบังเอิญได้เห็นภาพที่หลิ่วจื้อหย่วนกำลังโอบกอดหลี่หรงหรงไว้ด้วยท่าทางรีบร้อน พลางช้อนคางของนางขึ้นมาและประทับริมฝีปากลงไป
