จื้อหย่วนเช่นนี้ หลี่หรงหรงจึงไม่กล้านำเสื้อผ้าเก่า ๆ เหล่านั้นออกมา
ชาเพียงเหยือกเดียวสามารถแลกกับเสื้อผ้าดี ๆ ได้ หลี่เยว่หานคิดว่าการแลกเปลี่ยนเช่นนี้ไม่แย่นัก
ในขณะนั้นเอง หวังเฟิ่งกำลังจัดเตรียมอาหารอยู่ในห้องครัว เมื่ออยู่ต่อหน้าหลิ่วจื้อหย่วนเช่นนี้ หลี่หรงหรงจึงไม่กล้าพูดแก้ตัวใด ๆ นางทำได้เพียงเดินไปยังห้องนอนของตนอย่างไม่เต็มใจ พร้อมกับหยิบเสื้อผ้ากลางใหม่กลางเก่าออกมาหนึ่งชุด
เดิมทีหลิ่วจื้อหย่วนไม่ได้มีความรู้สึกใด ๆ ต่อหลี่เยว่หาน และเมื่อยิ่งมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับหลี่หรงหรงไปแล้วนั้น ชายหนุ่มยิ่งไม่เห็นหลี่เยว่หานอยู่ในสายตา
แต่ในตอนนี้ หลี่เยว่หานที่เปียกชุ่มจนมองเห็นส่วนเว้าส่วนโค้งที่สวยงามไปทั่วทั้งร่างนั้น กลับทำให้หลิ่วจื้อหย่วนมีความคิดบางอย่างขึ้นมา จึงรีบสั่งคนให้นำเสื้อคลุมของตนมาคลุมปกปิดร่างของหญิงสาวเอาไว้ทันที
“จะเป็นหวัดเอาได้” บนใบหน้าของหลิ่วจื้อหย่วนเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่เจ้าตัวคิดว่าสุภาพอ่อนโยน แต่หารู้ไม่ว่าสำหรับหลี่เยว่หานแล้ว มันเป็นรอยยิ้มที่น่าเกลียดยิ่งนัก
“ขอบคุณในความหวังดีของคุณชายใหญ่….” หลี่เยว่หานไม่อยากพูดคุยกับหลิ่วจื้อหย่วนมากนัก โชคดีที่หลี่หรงหรงรู้สึกกังวลว่าเธอจะถือโอกาสในตอนที่นางไม่อยู่เกลี้ยกล่อมหลิ่วจื้อหย่วน ดังนั้นจึงรีบหยิบเสื้อผ้าและวิ่งเหยาะ ๆ ออกไป
เมื่อเห็นหลี่เยว่หานใช้เสื้อคลุมของหลิ่วจื้อหย่วนคลุมร่างกายไว้ หลี่หรง
