ส่งจดหมายไปที่อำเภอแล้ว รับรองได้ว่าคุณชายใหญ่หลิ่วจะมาอยู่ที่บ้านเราในวันนี้!”
หลี่เยว่หานซึ่งซ่อนตัวอยู่หลังประตู ได้ยินการสนทนาทั้งหมดระหว่างแม่และลูกสาว เธออดที่จะสงสัยไม่ได้
จากสิ่งที่หวังเฟิ่งพูด คุณชายใหญ่หลิ่วซึ่งหมั้นหมายกับเจ้าของร่างเดิมกำลังมีความสัมพันธ์กับหลี่หรงหรง โดยเจ้าของร่างเดิมอาจไม่รู้เรื่องนี้
ไม่น่าแปลกใจเลยที่หวังเฟิ่งจะกระวนกระวาย และอยากขัดขวางการแต่งงานของเจ้าของร่างเดิมขนาดนี้ ปรากฏว่านางกลัวว่าถ้าไม่ยอมเสียลูกก็จะไม่ได้หมาป่า
เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ หลี่เยว่หานก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเศร้าแทนเจ้าของร่างเดิม
เมื่อพิจารณาจากความทรงจำเดียวที่เจ้าของร่างเดิมทิ้งไว้ให้เธอ นางได้พยายามประจบประแจงหวังเฟิ่ง แต่นางไม่รู้ว่าหวังเฟิ่งจะโหดร้ายกับนางถึงเพียงนี้
เอาล่ะ ในเมื่อเธอมายังโลกของนาง และอาศัยอยู่ในร่างของนาง ดั้งนั้นเธอก็จะแบกรับความเกลียดชังของอีกฝ่ายไว้เอง
เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ หลี่เยว่หานก็ผลักประตูครัวและเดินออกไป “พวกท่านอยู่กันครบเลยหรือ?”
เห็นได้ชัดว่าสองแม่ลูก ไม่ได้คาดหวังว่าหลี่เยว่หานจะกลับมาจากแปลงผักเร็วเช่นนี้ หลังจากตกตะลึงไปครู่หนึ่งหวังเฟิ่งก็ขมวดคิ้ว “อาหารพร้อมแล้วหรือยัง?”
“ยัง” หลี่เยว่หานพูดตามตรง “ข้าไม่อยากทำ”
“นังเด็กไร้ประโยชน์!” หวังเฟิ่งซึ่งเดิมคิดว่าหลี่เยว่หานดูเหมือนคนละคนพลันโกรธมาก และยกมือขึ้นตบหน้าหลี่เยว่หาน
หลี่เยว่หานก้าวไปด้านข
