บทที่ 4 เลือดสุนัขดำ
หลี่ต้าเฉิงที่ด้านข้างเห็นว่าเรื่องนี้ได้รับการชี้แจงแล้วก็ไม่สนใจมันอีก แม้เขาจะรู้สึกว่าวันนี้หลี่เยว่หานดูแปลก ๆ ไป แต่เขาก็เชื่อหวังเฟิ่ง
จากนั้นเขาก็มองไปที่หลี่เยว่หานด้วยใบหน้าที่เคร่งขรึม “รีบทำอาหารเช้าเร็วเข้า! บิดาของเจ้ายังต้องรีบไปทำงาน!”
เมื่อได้ยิน หลี่เยว่หานก็จำได้ว่าหลี่ต้าเฉิงและคนงานที่แข็งแรงสองสามคนในหมู่บ้านกำลังทำงานตัดไม้ ซึ่งทุกวันหลี่ต้าเฉิงจะไม่ตื่นนอนจนกว่าจะถึงเช้า และตรงไปตัดไม้ทันทีหลังจากทานอาหารเสร็จ
ดังนั้นโดยพื้นฐานแล้ว หลี่ต้าเฉิงจึงไม่รู้เรื่องที่หวังเฟิ่งทารุณหลี่เยว่หาน ถึงจะรู้มันก็เป็นเพียงหนึ่งในหลาย ๆ เรื่อง
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ หญิงสาวก็รู้สึกเศร้าแทนเจ้าของร่างเดิม
“มีเพียงน้ำแกงข้นอยู่ในหม้อ ให้ท่านกินเท่านั้น” หลี่เยว่หานพูดพร้อมกับลุกขึ้น ทางหลี่ต้าเฉิงรีบตรงเข้าไปในครัวทันที
หลี่หรงหรงต้องการติดตามไปด้วยเช่นกัน แต่หลี่เยว่หานหยุดนางไว้
“เจ้าคิดจะทำอะไร!” หลี่หรงหรงจ้องมองอีกฝ่าย
“ไม่มีอะไร” หลี่เยว่หานมองไปที่หลี่หรงหรงอย่างสงบและพูดด้วยน้ำเสียงปกติราวกับบอกว่าวันนี้อากาศดีจริง ๆ
“เจ้า…” หลี่หรงหรงยกมือขึ้นนางต้องการที่จะตบหลี่เยว่หาน หลี่เยว่หานมองไปทางหวังเฟิ่ง นางตกใจจนรีบพุ่งมาเพื่อจับตัวหลี่หรงหรงเอาไว้
“ท่านแม่ ท่านหยุดข้าเพื่ออันใด!” หลี่หรงหรงหดหู่ใจยิ่ง! ปกติแล้วนางก็ทุบตีหลี่เยว่หานเช่นนี้ และแม่ของนาง
